Ko Poe Zay

(orginal end)-->
 
ကဗ်ာ စာမ်က္ႏွာ
သတင္း စာမ်က္ႏွာ
စကားစျမည္

ျမန္မာ စာအုပ္မ်ား
၀တၴဳတို၊ ၀တၴဳရွည္၊ ကဗ်ာ၊ မွတ္သား ဖြယ္ အေထြေထြ စာအုပ္မ်ား အပါအ၀င္ ျမန္မာ အီးဘုတ္ (E-book) စာအုပ္ေပါင္း ၅၀၀ ေက်ာ္အား အခမဲ့ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
Other things
test
ဒီခ်ဳပ္ကို ေျမနိမ့္ရာေရာက္ၿပီထင္လို႔ လွံစိုက္ဖို႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးထြက္လာၿပီ
Tuesday, October 23, 2007
ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတေယာက္ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ အ႐ံႈးကိုအသိအမွတ္ျပဳၿပီး အားလံုးကိုေက်ာခိုင္းသြားတာ ၁၆ႏွစ္ ေလာက္ရွိပါၿပီ၊ သူ႔ႏိုင္ငံေရးအဆင့္ေနရာ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာကို အမ်ားကေရာ။ သူကိုယ္တိုင္ကေရာ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ႀကိဳး၀ိုင္းထဲကို မ်က္ႏွာသုတ္ ပု၀ါအျဖဴပစ္ခ်တာနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းသြားခဲ့တာပါ၊ (သူ႔စကားနဲ႔ဆိုရင္ အမတ္ေနရာ ၂၅၀ အေ႐ြး ခံရာမွာ တေနရာပဲအေ႐ြးခံရလို႔ ျဖစ္ ပါတယ္၊) ဒါေပမဲ့အခုေတာ့ သူျပန္ၿပီးပြဲထြက္လာပါတယ္၊ ဗိန္းေမာင္းနဲ႔မဟုတ္ပါ။ ခြ်တ္နင္းေလးနဲ႔ဆိုရင္ ပိုမွန္မလား မသိပါ၊ ဒါေပမဲ့ မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ျဖစ္ပါတယ္၊ ဘာသေဘာလဲ၊ ဒီေန႔ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမွာ သူ႔အခန္းဘာမ်ား႐ွိေသးလို႔လဲ၊ ျပည္သူ႔ဘက္က သူကဖို႔ အခန္းမ႐ွိေတာ့ပါဘူး၊ ဒီေန႔ကာလမွာသူ႔ရဲ႔ အသံုး ၀င္မႈဟာ စစ္အစိုးရအတြက္သာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါဟာလည္း ဒီခ်ဳပ္ရဲ႔ထိပ္တန္း ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ေရႊ။ ဗိုလ္တင္ဦး။ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္။ ဗိုလ္လြင္စသူေတြကို ႏိုင္ငံေရးအရ ထုိးႏွက္ဖို႔ကလြဲလို႔ တျခားဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊

ဗို္လ္ေအာင္ႀကီးဟာ ဗိုလ္ေအာင္ေရႊ။ ဗိုလ္တင္ဦး။ ဗိုလ္လြင္စသူတို႔ကို ‘ကြန္ျမဴနစ္’လို႔ေတာ့ မစြပ္စြဲပါဘူး၊ စြပ္စြဲလို႔ရွိရင္လည္း သူပဲ လူရီစရာပဲျဖစ္မွာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ‘ေနရာရခ်င္တဲ့ အေခ်ာင္သမားေတြ’ လို႔ပဲ စြပ္စြဲလိုက္ပါတယ္၊ သူေျပာပံုက ပက္စက္ၾကမ္းတမ္း ပါတယ္၊ သိကၡာ႐ွိတဲ့ႏိုင္ငံေရးသမားနဲ႔မတူပါဘူး၊ “တပ္မႉးႀကီးေတြက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးနဲ႔ ေပါင္းရင္ေတာ့ သူတို႔ေနရာရမွာမဟုတ္ဘူး၊ မစုနဲ႔ေပါင္းမွရမယ္”ဆိုၿပီး သူ႔ကို ဒီခ်ဳပ္ထဲ ကေန ကန္ထုတ္တာပဲလို႔ ေျပာလိုက္ တာပါ၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတေယာက္ နအဖဒီမိုကေရစီကို ေကာင္းေကာင္းႀကီးခံစားသံုးစြဲေနပံုျဖစ္ ပါတယ္၊

သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔လႈပ္ရွားမႈႀကီးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး နအဖ က ဒီခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ထိုးႏွက္ ဖိႏွိပ္ေနခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး တစခန္းထလာတာဟာ သေဘာ႐ိုးမဟုတ္တာ ႐ွင္းေနပါတယ္၊ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အၿပီး။ သူတို႔ရဲ႔ဖြဲ႔စည္းပံု ေရးဆြဲေရးနဲ႔အတူ ဒီခ်ဳပ္ကို ေခ်မႈန္းေရးမွာ တတပ္တအား ျဖည့္လာတာျဖစ္ပါတယ္၊ ျဖည့္တယ္ ဆုိတာမွာ သူကသူ႔ဆႏၵနဲ႔သူ ထြက္လာတာဆိုရင္ မွားပါမယ္၊ နအဖက ထြက္ခုိင္းလို႔။ သူ႔အႀကိဳက္ေတြ႔ၿပီး ဒူးကေလး ဗံုေထာင္တီးထြက္လာတာပါ၊ သူ႔ဟာနဲ႔သူေပ်ာ္လို႔၊ သူအင္ မတန္၀ါသနာပါတဲ့ ကိုယ္ရည္ေသြးတာလည္း လုပ္ခြင့္ ရေတာ့မယ္ေလ၊ သူဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း။ ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔နဲ႔တတန္းတည္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သူ႔ပစပ္ကထြက္တဲ့ အေထာက္အထားေတြနဲ႔ ေျပာေတာ့တာပဲမဟုတ္လား၊

တကယ္ေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးအေၾကာင္း။ သူ႔သမိုင္းကိုေျပာရမယ္ဆိုရင္ သူဟာ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲ ေရာက္တိုင္း ကိုယ့္ အခ်င္းခ်င္းအေပၚ သစၥာေဖာက္ေလ့႐ွိတယ္၊ ေနရာ၀င္ယူတတ္တယ္ဆိုတာက စရမွာပါ၊ (၁၉၅၈ အာဏာသိမ္းပြဲ။ ၁၉၆၂ အာဏာသိမ္းပြဲနဲ႔ ၁၉၈၈ က ‘အာဏာလက္လႊဲယူ’ ပြဲမွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ဘာလုပ္ခဲ့သလဲဆိုတာေတြကို ၾကည့္ပါ၊) ဖဆပလေတြ ၁၉၆၀ခုႏွစ္ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အ႐ံႈးႀကီး႐ံႈးေတာ့ ဗိုလ္ေန၀င္းက သူ႔အဖို႔ ဆို႐ွယ္လစ္စစ္ဗိုလ္ေတြနဲ႔လမ္းခြဲမွ သူ႔ေ႐ွ႔ေရးေကာင္းမယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တပ္ထဲမွာ႐ွိတဲ့ က်န္ဆို႐ွယ္လစ္ေတြနဲ႔လဲ ေညာင္ညိဳပင္စခန္္းမွာ ကတႊၽီပါလမ္းခြဲ ခြဲေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္။ ဗိုလ္ၾကည္၀င္းစသူေတြကို ဖယ္႐ွားတဲ့ခဲ့ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအစုရဲ႔ထိပ္သီးတေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး။ ၁၉၅၈ခုႏွစ္မွာ အာဏာသိမ္းၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္နဲ႔အတူ ဦးႏုအိမ္ကို သြားၿပီးအေၾကာင္းၾကားခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ ဗို္လ္ေမာင္ေမာင္တို႔နဲ႔ ျပဳတ္မသြားပဲ ဘာေၾကာင့္ ဗိုလ္ေန၀င္း အပါးမွာ က်န္ေနရစ္တာလဲဆိုတာ စဥ္းစားစရာေကာင္းပါတယ္၊ ဗိုလ္ေန၀င္းက သူဒုတိယအႀကိမ္ အာဏာမသိမ္း မီေလးတင္ ျဖစ္တဲ့ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၈ရက္မွာ တပ္မႉးႀကီးမ်ားအစည္းအေ၀းေခၚၿပီး ဆို႐ွယ္လစ္တပ္မႉးႀကီး ၁၃ဦး ကို ထုတ္ပစ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္၊

ဗိုလ္ေန၀င္းမေသမီ ႐ွစ္ေလးလံုး ကာလတုန္းက ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔။ မဆလပါတီနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သူဘာေျပာခဲ့ဖူးလို႔လဲ၊ အခု ဗိုလ္ေန၀င္းမ႐ွိေတာ့မွ ဗိုလ္ေန၀င္းကို သစၥာေဖာက္ျပေနပါတယ္၊ ဒါ့အျပင္ အခုဆိုရင္ သူဟာ ဒီခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို သစၥာ ေဖာက္ျပန္ပါၿပီ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အခ်ဳပ္ခံေနရခ်ိန္။ ဒီခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အဖမ္းခံေနရခ်ိန္မွာမွ ထြက္ၿပီးေျပာလာတာပါ၊ ေနာက္ေက်ာကိုဓားနဲ႔ထိုးတာထက္ ဆိုးပါတယ္၊ “ရန္ကုန္က ကေလးေတြကို နယ္စပ္လႊတ္လိုက္တယ္၊ အခုလက္မွတ္နဲ႔ေတာခိုတဲ့ သေဘာေပါ့”လို႔ ေျပာေနတာဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေခ်ာက္တြန္းေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဟာ ဒီလိုပဲ အဆင္း ဘီးတပ္ေလ့႐ွိသူပါ၊ သူ႔ႏိုင္ငံေရး ဘ၀တေလွ်ာက္ လံုး အဲဒီလိုပဲလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့သမိုင္းရွိပါတယ္၊ သူဗမာျပည္ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ (ဗဆပ)ရဲ႔ တြဲဘက္အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉး ေနရာရေအာင္လုပ္ခဲ့ပံုနဲ႔ ၄၈ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ပံုေတြကို ေနာင္အလ်ဥ္းသင့္ရင္ ေရးပါ ဦးမယ္၊)

သူဟာ ‘ဗိုလ္ေန၀င္းတပည့္ ဘယ္တုန္းကမွမျဖစ္ခဲ့ဘူး’လို႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကေျပာပါတယ္၊ ဟုတ္ရဲ႔လား၊ “တပည့္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ တပည့္ခံခဲ့တာပဲ” လို႔ ေျပာခ်င္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ “သူလည္းစာေရး ကိုယ္လည္းစာေရး”လို႔လည္း တန္းတူ သူငယ္ခ်င္းခ်င္းသဖြယ္ ေျပာလုိက္ပါေသးတယ္၊ လူမွန္သမွ် ေမြးလာၾကတုန္းကေတာ့ ‘ပုခုံးးလက္ (၂) လံုး။ ဖ၀ါးလက္ (၂) သစ္’ နဲ႔ခ်ည္းပါ၊ ဒါေပမဲ့ အားလံုး မွတ္မိတဲ့ ႐ွစ္ေလးလံုးျဖစ္ကာနီးမွာ ဗိုလ္ေန၀င္းဆီကိုသူေရးခဲ့တဲ့ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ဗ်ား-”ဆိုတဲ့ စာေတြကိုျပန္စဥ္းစားလိုက္ပါ၊ တပ္အျပင္ကို ေရာက္။ အာဏာအ၀န္းအ၀ိုင္းအျပင္ကို ေရာက္ေနရာကေန သူလွမ္းဖားပံု ေတြဟာ ပုခံုးခ်င္းဖက္ႀကီးလာသူေတြ။ မင္း-ငါ ေျပာေနသူေတြ ေရးပံုနဲ႔တူပါရဲ႔လား၊

ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတေယာက္ ဘယ္တုန္းကမ်ား ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႔ အထက္က ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးေနခဲ့ဖူးလို႔လဲ၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားပါဦး၊

ဗမာျပည္စာေပေလာကမွာ ထူးထူးျခားျခားနာမည္ထြက္တဲ့ ျမတ္ခိုင္ကိုယ္တိုင္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ထားတဲ့ လွ်ပ္တစ္ျပက္ဂ်ာနယ္ထဲက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးရဲ႔ ေျပာၾကားခ်က္ေတြထဲမွာ သူက သူရဲ႔အသက္(၈၀) ျပည့္ေမြးေန႔ ကိစၥကို လည္း ေျပာေနပါေသးတယ္၊ သူ႔စကားက အဲဒီမွာထပ္ခ်ဲ ႔ျပအုန္းမယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ထြက္သလိုလိုပါပဲ၊ အဓိကဟာ ဒီခ်ဳပ္ရဲ႔လက္ရွိေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ (တပ္မႉးႀကီးေတြ)ကို အပုတ္ခ်ခ်င္တာပဲ၊ အဲဒီေခါင္းေဆာင္ေတြ ေျပာမရ ဆိုမရ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးလက္စားေခ်မလို႔ ျပင္ေနတာပါ၊ တကယ္ေတာ့ ဒီခ်ဳပ္ ဗဟိုရဲ႔ ဥကၠဌမွန္သမွ်ဟာ တပ္မႉး ႀကီးေတြခ်ည္းမဟုတ္ပါလား၊

အခု ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ပြဲထြက္လာတာဟာ -
(က) တပ္မႉးႀကီးေတြကို ထိုးႏွက္အပုတ္ခ်ဖို႔
(ခ) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို စြဲခ်က္တင္ဖို႔ (ဗိုလ္ေအာင္ဆန္းကို သခင္ထြန္းအုပ္လုပ္ခဲ့သလို) ျဖစ္တယ္၊
(ဂ) တျခား ေသာင္းေျပာင္းေတြလာေတြကေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ငါသိ - ငါတတ္ လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္တာပါ၊ တကူးတက မွတ္ခ်က္ေပးစရာမလိုပါဘူး၊ “အလံ႐ႉးနဲ႔ ဖဲသံုးခ်ပ္သမား ေလပန္းျပတာ”လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္၊ ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး ဆက္ဆံေရးကိုေတာ့ ေအာက္က်မွ ရွင္းၾကပါလို႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္၊
(၁) နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ နအဖဟာ ႏိုင္ငံေရးမွာ ခံစစ္ေသျဖစ္ေနပါၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးသံေခ်းတက္ေနတဲ့ ဓားကိုလည္း ေကာက္ကိုင္ ေနရပါတယ္၊
(၂) သူဟာ သူမေသခင္မွာ သူနဲ႔ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ ပႏၵက္ခ်တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတဲ့ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ကို ေသကာနီးမွာအလုပ္ အေကြ်းျပဳ။ ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ ပြဲထြက္လာတာသာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ကာကြယ္ေရး အတြက္ လံုး၀မဟုတ္ပါဘူး၊ သူဟာ အလြန္႐ွိရင္ ႐ွစ္ေလးလံုးတုန္းကေျပာတဲ့ စစ္တပ္ကိုစိတ္နဲ႔ေတာင္မွမျပစ္မွားၾကနဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ စစ္အုပ္စုကိုကာကြယ္တဲ့ ဇာတိကို ဘယ္ေတာ့မွ မစြန္႔ပါဘူး၊
(၃) နအဖဟာ သူတို႔ရဲ႔လမ္းျပေျမပံု ေ႐ွာေ႐ွာ႐ႉ႐ႉၿပီးသြားရင္ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကို ေနရာေပးအုန္းမလား ေစာင့္ၾကည့္ရေအာင္ပါ၊

သူဒီေန႔ဘာေတြပဲေျပာေနေန။ ျပည္သူလူထုဟာ သူပစပ္ဟလိုက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ အကုန္အဆံုးအထိ ျမင္ၿပီးသားပါ၊ စမူဆာ ဆိုတာထက္ပိုဆိုးတဲ့ ဘြဲ႔ကိုမရခင္ျမန္ျမန္ အိမ္ျပန္ပါလို႔သာ အႀကံျပဳလုိက္ခ်င္ပါတယ္၊
ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 9:42 PM   1 comments
အေ၀းကေပးစာတေစာင္


အေ၀းကေပးစာတေစာင္
၂၀၀၇ခုႏွစ္။ ေအာက္တိုဘာ ၂၃ရက္၊
ေပၚဆိုေပၚ၊ ေပ်ာက္ဆိုေပ်ာက္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား

ကိုဟိုဒင္းေရ-
ဒီကာလမ်ားအတြင္း ဗမာႏိုင္ငံမွာ စာေရးဆရာေတြ အင္မတန္သတိထားေနထိုင္ ေရးသားေနရတာခင္ဗ်ား သတိထားမိတယ္ေနာ္၊ အဲ- ဒါေပမဲ့ တဘက္မွာေတာ့လည္း စာေရးသူတခ်ိဳ႔ျပန္ေပၚထြက္လာၿပီး လက္ေမာင္းတပင့္ပင့္။ ကေလာင္တ၀င့္၀င့္နဲ႔ မျပတ္ေရးသားေနၾကတာေတြ ေတြ႔ရသဗ်၊ က်ေနာ္ဆိုလိုတာ နအဖသတင္းစာေတြထဲက အမိႈက္ေတြ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ သူတို႔ကို က်ေနာ္က စာေရးသူစာရင္းထဲေတာင္မထည့္ဘူး၊ က်ေနာ္ဆိုလိုတာ သခင္တင္ျမ။ ဦးခ်စ္လိႈင္။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးဆိုတဲ့ တခ်ိန္က မဆလပါတီ ဗဟိုေကာ္မတီထိပ္သီးသံုးဦးကိုပါ၊


ဒါမ်ားဘာထူးဆန္းလို႔လဲလို႔ ခင္ဗ်ားကေမးေကာင္းေမးမယ္၊ ဒါဆိုရင္က်ေနာ္က ဒီလိုေျဖမယ္၊ ထူးသေပါ့ဗ်ာ၊ ထူးမွထူး၊ ဆန္း မွဆန္း၊ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္လည္းထူး၊ အေၾကာင္းအရာအားျဖင့္လည္းဆန္း။
သူတို႔ေပၚလာတာ ဘာေၾကာင့္ထူးဆန္းသလဲဆို ဒိအယင္က သူတို႔ေပ်ာက္ေနလို႔ပဲ၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြအတြင္း ဒီသံုးေယာက္ ဘယ္မွာမ်ား စာေရးတာ။ စကားေျပာတာခင္ဗ်ားေတြ႔ဖူးသလဲ၊ အသံလ$င့္ဌာနေတြက သူတို႔ကိုဗ်ဴးခ်င္လို႔ ေခၚလိုက္တဲ့ တယ္လီဖံုးေတြ တတီတီပဲ၊ သူတို႔ကမေျဖဘူး။ ေခါင္းေ႐ွာင္တယ္၊ သခင္တင္ျမတေယာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းစာအုပ္ေရးေနသလိုလို သတင္းထြက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့အၾကားပဲ။ မေတြ႔ရဘူး၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ စမူစာေရာင္းေန သလိုလို၊ စစ္အုပ္စုရဲ႔ ဆိုက္ကိုေခၚ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး ဌာနက ဒုဗိုလ္မႉးႀကီးတျဖစ္လဲ မဆလသေဘာတရားဆရာႀကီး ဦးခ်စ္လိႈင္ ဆိုတာလည္း ပါရီမွာေသာင္တင္ေနလား။ အႏွိပ္ခန္းမွာ ေသာင္တင္ေနလား ေတြးေနရတဲ့အေျခအေနပါ၊

အဲဒီလိုၾကက္ေပ်ာက္။ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ေနၾကတဲ့အထဲက လြန္ခဲ့တဲ့သံုးလေလာက္ကစၿပီး ျပန္ေပၚလာၾက တယ္၊ ေလ႐ူးေႏွာက္လို႔လည္းမဟုတ္။ တေစၧေျခာက္လို႔လည္းမဟုတ္ဘူး၊ ေပၚလာတယ္သူတို႔သံုးေယာက္။ တၿပိဳင္နက္ တည္းလိုလိုကို ေပၚလာတာ။ အံ့ၾသစရာမေကာင္းဘူးလားဗ်ာ၊ ေနာက္ၿပီးေပၚလာပံုကလည္း ျငင္သာသာ။ ေအးေအး ေဆးေဆးမဟုတ္ဘူး၊ မီဒီယာေတြရဲ႔ အေကာင္းဆံုးေနရာေတြမွာ ဓာတ္ပံုအႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ တကယ့္ကိုျပဴးတူးၿပဲတဲပဲ၊ နဂိုကေတာ့ သူတို႔ပဲ အိမ္ေ႐ွ႔မွာ “မီဒီယာ သမားေတြမလာရ”လို႔ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ဆြဲထားမတတ္ တိမ္းေ႐ွာင္ေနၾကတာ၊ အခုေတာ့-

အဲ- ထြက္လာတယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ သူတို႔သံုးေယာက္စလံုး ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ ေက်ႁပြန္စြာထမ္းေဆာင္ၾကေတာ့တာပဲ၊ သူတို႔ရဲ႔ သမိုင္းေပးတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္တယ္လို႔ဆိုရမလားပဲ၊ ဘာလို႔ဒီလိုေျပာရသလဲဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားၾကည့္၊ သူတို႔ထြက္ေပၚ လာတာဘယ္လုိအခ်ိန္လဲ၊ စက္တင္ဘာလ သံဃာနဲ႔လူထုအံုႂကြမႈႀကီးျဖစ္ကာနီးေနၿပီး နအဖရဲ႔ ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်ိန္။ စစ္အုပ္စုအတြက္ ေျခလွမ္းသစ္နဲ႔ တေကြ႔တခ်ိဳ႔လွမ္းေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ သူတို႔ကို ဆန္႔က်င္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ရၿပီး ႏိုင္ငံေရးအရ ခံစစ္ေရာက္စျပဳခ်ိန္တဲ့အခ်ိန္ပဲ၊ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ နအဖအစိုးရဟာ ဒီ၈၀ေက်ာ္ႀကီးသံုးေယာက္ကို ၿဗံဳးကနဲေ႐ွ႔တန္းထြက္ခိုင္းလိုက္တယ္၊ သူတို႔အဖို႔ ႏိုင္ငံေရးထိုးစစ္ဆင္ႏိုင္လိုဆင္ႏိုင္ျငားလို႔ ေတြးဟန္တူပါရဲ႔။

သူတို႔ကလည္း သူ႔ဆန္စားရဲမွလို႔သေဘာထားေလသလား။ ေသကာနီးမွာ ငါတို႔ေျပာခ်င္တာေတြ အကုန္ေျပာ သြားမယ္။ ငါတို႔ဘာေတြပဲေျပာေျပာ။ ငါတို႔ေနာက္မွာ လိုက္႐ွင္းမယ့္လူမ႐ွိေတာ့ဘူးလို႔ စဥ္းစားေလသလား။ ဘယ္လို စဥ္းစားသလဲမသိဘူး။ ေျပာလိုက္ၾကတာ၊ မ်ားမွမ်ား၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူမွေဘာင္မလြတ္ဘူးဗ်၊ ဘယ္အေၾကာင္းအရာပဲ ေျပာေျပာ။ သံုးေယာက္စလံုးဟာ နအဖက သတ္မွတ္ေပးတဲ့ေဘာင္အတိုင္း သမိုင္းေၾကာင္းအရ ဗကပနဲ႔ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာတို႔ကို အပုပ္ခ်တိုက္ခိုက္တာ၊ ဒီခ်ဳပ္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔ကိုေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္တာ။ ေနာက္ၿပီးမဆလပါတီနဲ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းအပါ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း စစ္အုပ္စုေခါင္းေဆာင္ေတြကို သမိုင္းအရ လက္စားေခ်တာတို႔ျဖစ္ပါတယ္၊ နအဖနဲ႔ မဆလဘာမွမပတ္သက္ဘူးလို႔ ေၾကျငာခ်င္တာနဲ႔ တူပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒနဲ႔ မဆလ ဆို႐ွယ္လစ္၀ါဒတို႔ကိုလည္း သေဘာတရားအရ အျပတ္တိုက္ခိုက္တယ္၊ ဒီသမိုင္းအေကြ႔မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာရဲ႔ ၾသဇာမပ်ံ႔ေအာင္အေသအခ်ာလုပ္ေရးဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကလည္း အဓိကတခု ျဖစ္ေနေတာ့ ျမတ္ခိုင္က ဘယ္သူ႔ကိုေမးေမး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာကို တိုက္ခိုက္ဖို႔ ေမးခြန္းေလးေတြထည့္ထည့္ေမးတယ္၊ အထက္ ကေန အစီအစဥ္နဲ႔ခိုင္းေနတယ္ဆိုတာ သိပ္ထင္႐ွားတာေပါ့ဗ်ာ၊

လွ်ပ္တစ္ျပက္တို႔လို နအဖေဒါက္တိုင္ေဖာ္လံဖားဂ်ာနယ္မ်ားမွာပါတဲ့ အင္တာဗ်ဴးေတြမ်ားဆိုရင္ ေမးတဲ့လူက ေမးလိုက္တာ တကယ့္ကို ကြက္တိ။ ဂြင္က်၊ ဗကပ။ မဆလ။ ဒီခ်ဳပ္တို႔ကို တြယ္စရာအကြက္ေလးေတြခ်ည္းေမးသြားတယ္၊ ခမ်ာ တတ္လိုက္တာ လို႔ေတာင္ ခ်ီးက်ဴးရမလိုပဲ၊ ဟိုလူေတြဒုကၡေရာက္မယ့္အေမးမ်ိဳး- ဥပမာဦးေအာင္ႀကီး အေမရိကန္ကို ေနာက္ဆံုးတေခါက္သြားတာ ဘယ္သူလႊတ္လို႔။ ဘာကိစၥသြားတာလဲ။ ၁၉၅၈ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၆၂ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းပြဲေတြတုန္းက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးရဲ႔အခန္း၊ သခင္တင္ျမ ၿခံကူးခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီေပါင္းဘယ္ႏွစ္ခုလဲ။ ၅၈ခုႏွစ္အိမ္ေစာင့္အစိုးရကဖမ္းေတာ့ ဘယ္လိုျပန္လြတ္လာသလဲ၊ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႔ အႀကံေပးျဖစ္ေနတုန္းက ဘာေတြအႀကံေပးခဲ့သလဲ၊ ဦးခ်စ္လိႈင္ စစ္တပ္ရဲ႔ ဆိုက္ကို ဌာနမွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ။ ဒုဗိုလ္မႉးႀကီးဘ၀နဲ႔ ကိုယ့္ေအာက္က ဗိုလ္သန္းေ႐ႊကိုဘာေတြေျပာခဲ့ဘူးလဲ။ မဆလ သေဘာတရားကို ဘယ္သူကေရးခိုင္းလို႔ေရးတာလဲ စတဲ့ လူေတြ စိတ္၀င္စားတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ တခုမွမေမးဘူး၊

သူတို႔ေျပာၾက။ ေရးၾကတဲ့အထဲမွာ ေနာက္တူညီတာေတြက လက္႐ွိနအဖအစိုးရကို တစက္ေလးမွ အျပစ္မတင္တာ၊ အမ်ားသိတဲ့ သူတို႔မွာတာ၀န္႐ွိတဲ့ ကိစၥေတြကို ဘူးကြယ္တာ။ ေနာက္ၿပီး ေသလြန္ၿပီျဖစ္တဲ့လူေတြအေပၚ အျပစ္ေတြပံုခ်တာ၊ အဂၤလိပ္စကားပံု "Dead man tells no tales" ေသတဲ့လူ ဘာမွျပန္မေျပာဘူး ဆိုတာကို သတိရစရာေပါ့ဗ်ာ၊ ေနာက္ၿပီး အသက္႐ွစ္ဆယ္ေက်ာ္မွ ကိုယ္ရည္ေသြးၾကတာ၊ သခင္တင္ျမမ်ားဆိုရင္ သူေရးတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ သူေခ်ာေၾကာင္းေရးတာ ၁၀ခါ ထက္ မနည္းဘူး၊

အခုေတာ့ သူတို႔တေတြ ပြဲေတာ္ႀကီးေတြ႔ေနတာေပါ့ဗ်ာ၊ ေျပာခ်င္သေလာက္ေျပာ။ သူတို႔အ႐ံႈးေပးခဲ့ရသူေတြကို တိုက္ခ်င္သေလာက္တိုက္။ ယက္စ္ေအာ႐ိုက္ခ်ည္းပဲေလ၊ ဒါေပမဲ့ သူတို႔တေတြဘယ္ေလာက္အထိ ေျပာႏိုင္။ ေရးႏိုင္ၾကမွာတဲ့လဲ၊ သူတို႔ခ်င္း နားလည္ထားတဲ့ စည္းေဘာင္ေက်ာ္ၾကည့္ပါလား၊ ပါတီေတြဖြဲ႔ၾကတုန္းက သခင္တင္ျမ တေယာက္ ဒီခ်ဳပ္ထဲ၀င္လာေသးတယ္ မဟုတ္လား။ သူ႔၀င္ဖူးတဲ့ ဆယ္ခုေျမာက္ပါတီအျဖစ္နဲ႔ေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ ဘာၾကာ လို႔လဲဗ်ာ၊ န၀တထိပ္ပိုင္းကေန ေခ်ာင္းဟန္႔သံေပးလုိက္တာနဲ႔ တခါထဲ ကားၾကားထဲကိုျပန္၀င္ေျပးတာပဲ မဟုတ္လား၊ အဲဒီလို ပါပဲ၊ စစ္အုပ္စုရယ္လို႔ အထင္ကရ တည္႐ွိေနတဲ့ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရး သံသရာမွာ လက္နက္ခ်ေတြဟာ ခုေပၚေစဆို ေပၚရ။ ခုေပ်ာက္ေစဆို ေပ်ာက္ၾကရမွာပါ၊ ျမက္ခင္းသစ္က ၿခံကူးကေလာင္႐ွင္မ်ားေတာင္ ဘယ္ျမက္ခင္းမွာသြားစားေနၾကလဲ မသိေတာ့ဘူးေလ၊

ဘယာေဘး ကြာေ၀းၾကပါေစ၊
ယာေတာကသာေျဗာ

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 12:57 AM   0 comments
က်ေနာ္ျမင္သည့္ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္
Friday, October 5, 2007

စီဘုံးေတြလုိက္ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ မေကာင္းတာေၾကာင့္ ေနာက္ပုိ္င္း မရဲတရဲဘဲ ေခ်ာင္းဖတ္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာေတာ့ ဘယ္လုိပစ္ျပန္ၿပီ။ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေသသြား ျပန္ၿပီ။ ဘယ္သူ႔ကို အိမ္ေပၚတက္ၿပီး ရုိက္ဖမ္းသြားတယ္၊ စသျဖင့္ ၊ ဒီေခတ္ဟာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ (civilization and culture ကုိ ျငင္းဘု႔ိမဟုတ္ပါ) အစြမး္ကုန္ ထြန္းပတဲ့ေခတ္လုိ႔ ေျပာရင္လည္း မမွား ပါဘူး။ အဲဒီလုိ ေတြးမိေလ ကုိယ့္ႏုိင္ငံအတြက္အရွက္ရေလ ျဖစ္လုိ႔ပါ၊ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္လုိ႔ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာကို အဓိက ကုိးကြယ္ရာ တုိင္းျပည္မွာ ကုိယ္ကုိးကြယ္တဲ့ဘာသာကို (ဘုရားေတြ၊ ေက်ာင္းကန္ေတြ၊ အလွဴ ျပဳမႈေတြကို ေသနတ္တကားကားနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ လူေတြကိုယ္တုိင္က) ကုိယ္တခိ်န္က အေလးအျမတ္ျပဳ ကန္ေတာ့ေနတဲ့ သူေတြကို ေန႔ဘက္ လမ္းေပၚရုိက္၊ ကန္ေၾကာက္၊ အုတ္ခဲနဲ႔ထု၊ ဘက္နက္နဲ႔ထုိး၊ ေသနတ္နဲ႔ပစ္၊ ကားနဲ႔တုိက္၊ ညဘက္မွာ ေက်ာင္းတုိက္ေတြထဲ အရက္ကိုးေမာင္း တုိက္ထားတဲ့ လူ႔မိစၧာေတြကို ၀င္ၿပီးရုိက္ခုိင္းကားနဲ႔ တင္သြားခုိင္းတာေတြက တကယ့္ကုိ နာမည္ၾကီး အာဏာရွင္မ်ား၊ ဖက္ဆစ္မ်ားက အရုိအေသ ေပးေလာက္တဲ့အကုသုိလ္နဲ႔ဆက္စပ္တဲ့ အျပဳအမူေတြပါ။

အာဖရိကက တြတ္ဆီနဲ႔ ဟူတူ၊ ဥေရာပက ယူဂုိဆလားဗီးယား စသျဖင့္ လူသတ္ပြဲေတြ၊ လက္စား ေခ်မႈေတြကို ကမၻာၾကီးက ျမင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ခရူးဆိတ္စစ္ပြဲကစလုိ႔ ဘာသာေရးမတူညီမႈေတြေၾကာင္ ့ျဖစ္တဲ့ စစ္ပြဲေတြ၊ အယူ၀ါဒ ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ စစ္ပြဲေတြ ၊ လူမ်ဳိးတုံးသန္႔စင္ေစမႈနဲ႔ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ေသြးပ်က္ဖြယ္ရာ ကိစၥေတြ၊ အမ်ားအျပား။ ဒါေပမယ့္ ဒီတခါ ျမန္မာျပည္စစ္အာဏာရွင္ရဲ့ ေသြးရုး ေသြးတမ္း တုန္႔ျပန္မႈကေတာ့ ကမၻာၾကီးတခုလုံး မွင္သက္မိသြားေစခဲ့တယ္။

ဒီအျဖစ္အပ်က္က ကမၻာ့ျပည္သူေတြရဲ ႔ အျမင္ကိုလည္း ျမန္မာစစ္အုပ္စုဟာ ဘာဆုိတယ္လဲဆုိတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ေစသလုိ၊ ျမန္မာျပည္ထဲက လူထုကိုလည္း ရုိးရုိးရွင္းရွင္း ခ်ျပေပးလုိက္ တယ္ လုိ႔ က်ေနာ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီလမ္းဟာ ဒီတုိက္ပြဲကို ႏုိင္ေအာင္မတုိက္ႏုိင္ရင္ တသက္လုံး စစ္တပ္ ရဲ့ ကြ်န္ျဖစ္ေနမယ္ဆုိတာကိုပါ။ ဟုိတုန္းက ၾကားေနသူလုိလုိ၊ မျပတ္မသားျဖစ္သူ အမ်ားစုလဲ ဒီျဖစ္ေနတဲ့ လႈပ္ရွားမႈရဲ့ ရုိက္ခတ္မႈေၾကာင့္ သူတုိ႔ ၾကားေနလုိ႔မရမွန္း နားလည္သြားၾကပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ နအဖရဲ့ လက္ပါးေစေတြက အိမ္ေပၚထိ တက္ရုိက္ တက္ဖမ္းေနၾကလို႔ပါ၊

ေနာက္တခ်က္က က်န္တဲ့ ဘာသာကြဲေတြကိုလည္း တပ္လွန္႔ေပးသလုိျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိ တပ္လွန္႔ ေပးသလဲ ဆုိတာက ဘာသာကြဲ (ခရစ္ယာန္၊ မူဆလင္၊ ဟိႏၵဴ စသျဖင့္ ) အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ျမန္မာ ျပည္သားျဖစ္ေပမယ့္ ဗမာလူမ်ဳိးနည္းလွပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဗမာလူမ်ဳိးအမ်ားစုနဲ႔ တုိက္ရုိက္ထိစပ္ ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ ရတနာသုံးပါးမွာ တပါး အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကိုေတာင္မွ အညွာ အတာမဲ့ ရုိက္ေနခဲ့ျခင္းက က်န္တဲ့ ဘာသာေတြကိုလည္း ဂရုမစုိက္ဘူးဆုိတဲ့ သေဘာမ်ဳိး သက္ေရာက္ ပါ တယ္။ အဲဒါရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲျပႆနာက က်န္တဲ့ ဘာသာ၀င္အမ်ားစုဟာ လူမ်ဳိးစုေတြမ်ားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ကိစၥကို ထိခုိက္ႏုိင္ပါတယ္။

ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚဆုိတာဟာ ဆယ္စုႏွစ္ ဒါမွမဟုတ္ ေခတ္ကာလတခုအတြင္းမွာ ေပၚႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာသာေရးယုံၾကည္သက္၀င္မႈ၊ မိရုိးဖလာ ထုံးတမ္းဓေလ့အစဥ္အလာဆုိတာက ကမၻာ ၾကီးရဲ့ သက္တမ္းနဲ႔နီးနီး ရွိခဲ့တာပါ၊ ဒါက လက္ဆင့္ကမ္း ခံယူမႈဘဲျဖစ္တယ္။ အစဥ္အၿမဲ သိစိတ္ထဲမွာေရာ၊ မသိစိတ္ထဲမွာေရာ စြဲေနတဲ့ တရားျဖစ္တယ္။

လူတေယာက္ဟာ ႏုိင္ငံေရးပါတီတခုရဲ့ ပါတီ၀င္ကေန ေနာက္တပါတီကို ေႏွာင္ၾကိဳးမဲ့စြာ ေျပာင္းသြား ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာသာေရးသက္၀င္ယုံၾကည္မႈတခုကေန ေနာက္တခုကို ေႏွာင္ၾကိဳးမဲ့စြာ ကူးေျပာင္းသြားႏုိင္ဘု႔ိ ကေတာ့ မလြယ္လွပါဘူး။ ဥပမာ- နတ္စားေတြရွိတဲ့ ေဒသ မွာ ဘာသာတခုကို သာသနာျပဳႏုိင္ခဲ့တယ္ ဆုိဦး။ တကယ္တမ္း ေရာဂါဘယ ဆုိက္ကပ္ လာၿပီ ဆုိရင္ သူတုိ႔ကုိးကြယ္ခဲ့တဲ့ ဘာသာေရး ႏွစ္ခုစလုံးကို အကူအညီေတာင္းၾကတာပါ။ အခုေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အဓိက ဘာသာတရားျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ ရတနာသုံးပါးထဲက တခုကို စစ္အစုိးရ ဖ်က္ဆီးခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ၾကားေန ဆုိသည့္သူ အလြန္အမင္းရွားပါးသြားပါၿပီ။

က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္တျပည္လုံး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေရးဟာ အဓိက အခရာ အက်ဆုံးကိစၥပါ၊ စစ္အာဏာရွင္မရွိမွ တုိင္းျပည္ဒီမုိကေရစီ ရွိမည္။ စစ္အာဏာရွင္မရွိမွ တုိင္းျပည္ အတြင္း ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမည္။ စစ္အာဏာရွင္မရွိမွ တုိင္းျပည္ကို ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု စနစ္ အစစ္အမွန္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ႏုိင္မည္။

ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆုိတာကလည္း လူမ်ဳိးစုမ်ားေပါင္းထားေသာ ျပည္နယ္မ်ားခြဲေ၀ေနထုိင္ေရး ကုိသာ ဆုိလုိျခင္း မဟုတ္ပါ၊ တျပည္နယ္အတြင္း ႏုိင္ငံတခုတည္းအတြင္း တည္ရွိေနေသာ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ။ ဘာသာေပါင္းစုံ၊ အယူအဆေပါင္းစုံပြင့္လန္းစြာအတူယွဥ္တြဲ အမုန္းအာဃာတ ကင္းစြာ ေနထုိင္မႈစနစ္ဟု သာ ထင္ျမင္မိသည္၊

ျမန္မာျပည္တခုလုံး၏ ျဖစ္ပ်က္ေနမႈကို ဂရုမစုိက္ခဲ့လွ်င္ေတာ့ တခုခ်င္းဆုိင္ရာ ကိစၥမ်ားသည္လည္း သဲထဲက ေရသာ ျဖစ္မည္ဟု ထင္သည္။

ထုိ႔အတြက္မိမိအေနျဖင့္ အၾကံေပးလုိသည္မွာ

၁၊ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ တုိက္ပြဲေၾကာင့္ လူထုသည္ ရန္ငါစည္း ျပတ္သြားၿပီ။

၂။ မိမိတု႔ိတခုခ်င္းစီ ကိစၥသည္ ျမန္မာတျပည္လုံးေျပာင္းလဲေရးႏွင့္ ဆုိင္ေၾကာင္း အမုန္းအာဃာတ ကင္းစြာ ၾကည့္ျမင္ေစလိုသည္။

က်ဆုံးသြားေသာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ားအား ဦးညႊတ္လ်က္

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 10:02 AM   0 comments
က်ေနာ္တုိ႔က စခဲ့တာလား၊ က်ေနာ္တုိ႔က ဆက္စပ္ရမွာလား
Thursday, September 6, 2007

က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေနေသာ္လည္း တခါတရံတြင္ ထုိနယ္ပယ္ထဲမွ စကားမ်ားကို ၾကားၿပီး ဘာမွ မေျပာခ်င္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ဘုေတာ မိေနတတ္သည္။ ထုိအခါတြင္ ထုိ ဘုေတာ ခံရသူမ်ားအေနျဖင့္ က်ေနာ္ကို သံသယျဖင့္လည္း ၾကည့္ျမင္ၾကလိမ့္မည္။ အဆုိးျမင္သူတဦး အေန ျဖင့္ ျမင္ေကာင္းျမင္ၾကေပလိမ့္မည္။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္အျမင္ကို ေရးျခင္းျဖစ္သည္။

လတ္တေလာ ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္း တုိးျမင့္လာမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပမႈမ်ား သည္ တကယ္တမ္းတြင္ ႏုိင္ငံေရး ေျဖရွင္းမႈဆီသုိ႔ ဦးတည္ရန္ အေျခအေနသုိ႔ ေရာက္သြားၿပီ ျဖစ္ သည္။ က်ေနာ္တုိ႔အေနျဖင့္ ဤ ျဖစ္ပ်က္မႈအားလုံးသည္ က်ေနာ္တုိ႔၏ စီမံမႈမ်ားေၾကာင့္၊ သုိ႔တည္း မဟုတ္ က်ေနာ္တုိ႔ ျဖစ္ပ်က္ေစခ်င္သည့္ အလုိမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေနသည္လုိ႔ စဥ္းစားေနၾကပါ သလား။

အမွန္စင္စစ္မွာ လူထု၏ စိတ္ရွည္သီးခံမႈမွာ ယခုကာလတြင္ ကုန္လြန္သြားသည္ဟုသာ က်ေနာ္ ေျပာရပါမည္။ လူထု၏ အမွန္တကယ္ ေပါက္ကြဲထြက္လာမႈကို မည္သူက ဖန္တီးသည္၊ မည္သူက လုပ္သည္ ေျပာမေနၾကပါႏွင့္။ ထုိအေျပာမ်ားေၾကာင့္ပင္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနသည့္ လူထုအတြက္ အက်ပ္ ရုိက္စရာျဖစ္ေနဦးေခ်မည္။

အမွန္တကယ္တြင္ေတာ့ တုိင္းျပည္တျပည္ရွိ လူထု၏ လႈပ္ရွားအုံႂကြမႈကို မည္သူမွ ဖန္တီးႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါ၊ သူ႔အေျခအေနအရ သူတုိ႔၏ က်ပ္တည္းမႈ အရ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ တကယ္တမ္း ႏုိင္ငံေရးေနရာ ေျပာင္းလဲမႈ အဆင့္အထိ တက္လွမ္းလာၿပီဆုိလွ်င္ေတာ့ လူထုသည္ သူတုိ႔၏ အျမင္အရ သူတုိ႔ကို ဦးေဆာင္ေပးႏုိင္မည္ ထင္သည့္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုတခုကို ေရြးခ်ယ္စၿမဲ ပင္။ ထုိသူ၊ ထုိအဖြဲ႔အစည္းကိုလည္း လူထုကသာ ေရြးခ်ယ္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိလည္း အဆုိျပဳ၍ မရ။ လူထု၏ သမုိင္းဆုိင္ရာအျမင္၊ အေတြ႔အၾကဳံကသာသတ္မွတ္ျခင္းျဖစ္သည္။

ယခုျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ အေျခအေနျဖစ္ပ်က္လာမည္ဟု မည္သည့္ အနာဂတၱိဆရာမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရး ပုေရာဟိတ္မ်ား၊ စစ္အေၾကာင္းနားလည္သူမ်ားက ၾကိဳတင္ ခန္႔မွန္းေျပာဆုိခဲ့ၾကသည္မဟုတ္ပါ။ လူထု ကသာ သူ႔လမ္းေၾကာင္းသူေရြးခ်ယ္ၿပီးတုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထုိအခါ ၾကိဳတင္ ဆြဲထားသည့္ စီမံခ်က္မ်ား၊ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို အေျခအေနႏွင့္ ဆက္စပ္မႈမရွိဘဲ အထူးတလည္ ၾကိဳးစားၿပီး မထည့္သြင္းရန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔၏ အပုိင္းေရာက္လာသည္။ ႏုိင္ငံေရးအရ မဟာဗ်ဴဟာ (သုိ႔) ေသနဂၤဗ်ဴဟာ အရ မည္မွ် ပင္ မွန္သည္ထားဦး။ က်ေနာ္တုိ႔ ေရးဆြဲခဲ့သည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား(နည္းနာမ်ား)ကိုေတာ့ ယခုအခ်ိန္ႏွင့္ အံ၀င္ဂြင္က်လိမ့္မည္ ဟု ေတြးထင္ ထားျခင္းသည္ မိမိက လူထုအား ဦးေဆာင္ႏုိင္သည္ဟု တလြဲဆံပင္ေကာင္းေနျခင္းသာ ျဖစ္ေပ လိမ့္မည္။

ယခု ျဖစ္ပြားေနသည့္ လူထုအုံႂကြမႈသည္ တစိမ့္စိမ့္ ဆက္လက္ ျဖစ္ေပၚေနဦးမည္ျဖစ္သည္။ ထုိျဖစ္စဥ္ ထဲတြင္ ပါ၀င္ရန္အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔၏ မဟာလုပ္ငန္းစဥ္ၾကီးမ်ားအား လက္မွ တကုိင္ကုိင္ လုပ္ေန မည့္ အစား

ပအဆင့္အေနျဖင့္ - လႈပ္ရွားမႈကို တဖြဲ႔ခ်င္းစီအရမည္သုိ႔ ဆက္စပ္ႏုိင္မလဲ။ တဖြဲ႔ခ်င္းစီအရ ဆက္စပ္ႏုိင္မႈအရ တခုလုံးဆုိင္ရာ သြင္ျပင္လကၡဏာ ေပၚေအာင္ဘယ္လုိ ဆက္စပ္မလဲ။ (ဆုိလုိသည္မွာ- တဖြဲ႔ခ်င္းစီ၏ ဆက္စပ္မႈေပၚ အေျခခံၿပီး တပ္ေပါင္းစု သေဘာေဆာင္သည့္ ဘုံလုပ္ငန္းမ်ားဆီသုိ႔ ဦးတည္ေရး၊ ပူးတြဲဖုိ႔ကို ရည္ညႊန္းသည္မဟုတ္။ )

ဒု အဆင့္အေနျဖင့္ - တဖြဲ႔ခ်င္းစီအရ လူထုအား ဆက္စပ္ၿပိးပါက လူထုလႈပ္ရွားမႈအင္ႏွင့္အားႏွင့္ ေပၚလာေရးကို ဘယ္လုိ ဆြဲေဆာင္သြားႏုိင္မလဲ။ ထုိဆြဲေဆာင္ႏုိင္မႈအေပၚမွ မိမိအဖြဲ႔ တခုခ်င္းစီ၏ နဂုိသတ္မွတ္ထားသည့္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားနဲ႔ ဘယ္လုိဆက္စပ္ႏုိင္မလဲ ဆုိျခင္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္သင့္သည္။ (ဆုိလုိသည္မွာ လူထုႏွင့္ ဆက္စပ္မႈကို လုပ္ေနေသာ္လည္း မိမိအဖြဲ႔အစည္း ခ်ထားသည့္ လမ္းစဥ္။ ႏွင့္ လုပ္ငန္းစဥ္ကို အေထာက္အကူ ျပဳသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို တဖြဲ႔ခ်င္းစီမွ ထုိအခ်ိန္၌ ျပင္ဆင္ထားရန္)။

က်ေနာ္ျမင္သည့္ အျမင္ကုိ ေရးသည္သာ ျဖစ္သည္။ ထုိအျမင္ကို ျပန္လည္ေဆြးေႏြးေစခ်င္ပါသည္။ လူထုအား အားမလုိအားမရျဖစ္ေနျခင္းသည္ မွားသကဲ့သုိ႔

လူထုအား အလြန္အကြ်ံ ခန္႔မွန္းျခင္းသည္လည္း လြဲတတ္ပါသည္။

က်ေနာ္ထပ္ေျပာပါမည္။

ပထမသည္ လူထုလႈပ္ရွားမႈႏွင့္ဆက္စပ္ေရးသာျဖစ္သည္။

မိမိလုပ္ငန္းစဥ္အား လူထုထံ `အစိမ္းလုိက္´ သြတ္သြင္းေရး မဟုတ္ပါ။

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 10:24 AM   2 comments
ေက်ာင္းသားနဲ႔သူ႔ပင္ကိုယ္လကၡဏာ
Sunday, August 12, 2007
ေက်ာင္းသားေတြဟာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးမွာ ေ႐ွ႔ဆံုးတန္းကအၿမဲပါခဲ့ၾကတယ္၊ ဗမာျပည္ကႏိုင္ငံေရးအင္အားစုတိုင္း ႏိုင္ငံေရး လမ္းစဥ္ခ်မွတ္ရာ၊ အစီအစဥ္ေရးဆြဲရာေတြမွာ သူတို႔ကို ထည့္မတြက္လို႔မရဘူး၊ ဖိႏွိပ္တဲ့အုပ္စိုးသူေတြဆိုရင္လည္း ဖိႏွိပ္ေရးယႏၱရား၊ ဥပမာ-ရဲ၊ ေထာက္လွမ္ေရးစတာေတြမွာ ေက်ာင္းသားလိုင္းဆိုၿပီးသီးသန္႔ထား႐ွိရတယ္၊

ဒါျဖင့္ ေက်ာင္းသားဆိုတာဘာလဲ၊ လူတန္းစားလား၊ လူ႔အလႊာလား၊ သာမာန္ လူအစုအေ၀းတခုလား၊

သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ေက်ာင္းသားဆိုတာ လူတန္းစားေပါင္းစံုေနာက္ခံ႐ွိတဲ့ ပညာတတ္ လူငယ္ထု ျဖစ္တယ္၊ သူတို႔ဟာ မိဘအေပၚမွာမီွခိုေနရသူေတြ ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ သူတို႔ေခါင္းထဲမွာ မိဘဆီကပါလာတဲ့ လူတန္းစားခံယူခ်က္၊ အျမင္ စတာေတြ႐ွိ တတ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ေက်ာင္းသားဆိုတာ လူတန္းစားတရပ္ထဲရဲ႔ အစုအေ၀းမဟုတ္ဘူး၊ မတူတဲ့ လူတန္းစား ေတြက လာသူေတြ အကန္႔အသတ္႐ွိတဲ့ကာလတခုအတြင္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးအစားသတ္မွတ္ခ်က္(ပါရာဒိုင္း)တခု၊ ပရ၀ုဏ္တခု အတြင္းမွာ လာစုစည္းမိၾကတာသာ ျဖစ္တယ္၊ သူတို႔ဟာ အသက္အ႐ြယ္အရေရာ၊ ေက်ာင္းသားဆိုတဲ့ အေနအထားအရပါ ေလာကတခြင္က အရာရာကို စူးစမ္းေလ့လာလက္ခံဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူေတြျဖစ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္သူတို႔ဟာ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲ ေနတာေတြကို အလြယ္တကူ၊ အလ်င္အျမန္သိႏိုင္၊ တုန္႔ျပန္ႏိုင္ၾကတယ္၊ လက္ခံဖို႔လည္းမခက္ဘူး၊ ျငင္းပယ္ဖို႔လည္းမခက္္ဘူး၊ ကန္႔ကြက္ဖို႔လည္း လက္မတြန္႔ဘူး၊

ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ စာသင္ခန္းထဲက အသိပညာေလာက္နဲ႔တင္းတိမ္ေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး၊ ေက်ာင္းသား ေရးအတြက္ျဖစ္ေစ၊ တမ်ိဳးသားလံုးေရးအတြက္ျဖစ္ေစ၊ ကမၻာ့အေရးအတြက္ျဖစ္ေစ၊ လႈပ္႐ွားလုပ္ကိုင္မယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းခန္းျပင္ပက စာေတြကိုဖတ္တာ၊ ေလ့လာလိုက္စားတာေတြလည္း မုခ်လုပ္ရမယ္၊

ေနာက္ သတိထားစရာအခ်က္တခ်က္က သူတို႔ဟာမိဘလူတန္းစားမ်ိဳးစံုက လာတာျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္း ထဲက လူတန္းစားေပါင္းစံုနဲ႔ သူတို႔နဲ႔ အဆက္အစပ္႐ွိေနတယ္၊ သူတို႔ဟာအဲဒီလူတန္းစားေပါင္းစံုကို စာနာတတ္သလို သဘာ၀က်စြာပဲ အဲဒီ လူတန္းစားေပါင္းစံုရဲ႔ ၾသဇာေတြ၊ အယူအဆေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႔ေခါင္းေတြကတဆင့္ ေက်ာင္းသား လႈပ္႐ွားမႈထဲမွာ ဂယက္႐ိုက္တာအၿမဲေတြ႔ရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြထဲမွာ ကြဲတာ၊ မတူတာေတြ မၾကာခဏေတြ႔ရတယ္၊ ဒါဟာ ထူးဆန္းတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီလိုျဖစ္လာလို႔ အံ့ၾသစရာ၊ စိတ္ပ်က္စရာမဟုတ္ဘူး၊ ကိုလိုနီေခတ္ကဆိုရင္ ေက်ာင္းသားဆိုတာ၊ အထူးသျဖင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုတဲ့အထဲမွာ ဗ်ဴ႐ိုကရက္ သားသမီးေတြ၊ ေျမ႐ွင္နဲ႔အဂၤလိပ္လက္ေ၀ခံ သားသမီးေတြ အမ်ားႀကီးပါ႐ွိတယ္၊ အဂၤလိပ္အစိုးရက တကၠသိုလ္ဖြင့္တယ္ဆိုတာကိုက သူတို႔ရဲ႔ဗ်ဴ႐ိုကရက္ ယႏၱရားႀကီးထဲမွာ သူတို႔ တာ၀န္ေပးတာကို လုပ္မယ့္၀န္ထမ္းနဲ႔အရာ႐ွိေတြ ေမြးဖို႔ရည္႐ြယ္တာ၊ ဒါေပမဲ့ လည္း တကယ့္တကယ္ အေျခအေနက ရင့္မွည့္ လာေတာ့ ေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚလာတာပဲ၊ ဒီတိုက္ပြဲ ေတြထဲမွာ ခုနကေျမ႐ွင့္သားသမီး၊ ဗ်ဴ႐ိုကရက္သားသမီးေတြ ပါလာတာလည္း႐ွိ၊ ပါမလာတာလည္း႐ွိတယ္၊ တကၠသိုလ္ တက္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္မွေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္စဥ္းစားတတ္ၿပီမဟုတ္ လား၊

အဲဒီလိုေပၚလာတဲ့ တိုက္ပြဲေတြဟာ ေအာင္တာလည္း႐ွိ၊ မေအာင္တာလည္း႐ွိပဲ၊ တခါတေလမွာ ဒီလိုေျမေပၚ တိုက္ပြဲတခု ေအာင္တယ္မေအာင္ဘူးဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ရခက္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေအာင္တာေရာ မေအာင္တာေရာဟာ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲကိုက်ေတာ့ အတူတူအက်ိဳးႎပတာပဲ၊ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္က်ဆံုးရတဲ့ ၁၉၃၆ခုႏွစ္ အတြင္း၀န္႐ံုး၀ိုင္းၾကတဲ့တိုက္ပြဲနဲ႔ မႏၱေလးက အဲဒီတိုက္ပြဲကိုေထာက္ခံတဲ့ အာဇာနည္ ၁၇ဦးတိုက္ပြဲတို႔ဟာ ေအာင္တယ္၊ မေအာင္ဘူး ေျပာရ ခက္ေကာင္းခက္မယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္နဲ႔ အဲဒီစိတ္ဓာတ္ဟာ ဗမာျပည္ ျပည္သူေတြရဲ႔ နယ္ခ်ဲ႔ ဆန္႔က်င္ေရး၊ လြတ္လပ္ေရးရယူေရး စိတ္ဓာတ္ကို ျမင့္မားစြာ ျမႇင့္တင္ေပး လိုက္တယ္၊ (႐ွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုကိုလည္း ဒီလိုၾကည့္ျမင္သင့္တယ္ထင္တယ္ (ဒါက စကားခ်ပ္)၊

အခုလိုလူတန္းစားေပါင္းစံုနဲ႔ အဆက္အစပ္႐ွိေန၊ အသစ္ကိုလက္ခံႏိုင္တဲ့လူငယ္ေတြျဖစ္ေန၊ စာေပေရခ်ိန္ လည္း႐ွိေနဆိုေတာ့ သူတို႔ဟာ အမ်ိဳးသားတိုက္ပြဲေတြမွာ ဦးဆံုးထြက္ခ်လာတာကို ေတြ႔ရေလ့႐ွိတယ္၊ ဒါ့အျပင္သူတို႔ဟာ တိုက္ပြဲကို တျခားလူတန္းစား၊ လူ႔အလႊာေတြဆီကိုပို႔ေပး၊ ေပါင္းစည္းေပးရာမွာ အခရာက်တဲ့အခန္းကလည္း ပါေလ့႐ွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ႏိုင္ငံ့အေရး၊ အမ်ိဳးသား အေရးကို အေလးထားသူတိုင္းဟာ ေက်ာင္းသားဆိုတဲ့ အင္အားစုကို တန္ဘိုးထားစည္း႐ံုးၾကတယ္၊ ဖဆပလေခတ္က ဒီအက္စ္အိုကိုေမြး၊ မဆလေခတ္မွာ လမ္းစဥ္လူငယ္ေထာင္ ဆိုတာေတြလို ကိုယ္အာဏာရ႐ံု၊ အသံုးခ်႐ံုလုပ္လို႔မရဘူး၊ သူတို႔ဟာ ႏိုင္ငံတိုင္းရဲ႔ အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္႐ွားမႈႀကီးေတြ၊ လြတ္လပ္ေရး လႈပ္႐ွားမႈႀကီးေတြမွာ သံဓိဌာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို လည္း ေမ့လို႔မျဖစ္ဘူး၊

ဒီေနရာမွာ တဆက္တည္းေထာက္ျပသင့္တဲ့အခ်က္တခ်က္႐ွိတယ္၊ အဲဒါက ႏိုင္ငံတခုမွာ ေက်ာင္းသားေတြဟာ၊ အထူးသျဖင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြဟာ တခိ်န္မွာႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ထားတဲ့ တျခားႏိုင္ငံႀကီးေတြ ကလည္း ေနာင္တခ်ိန္မွာသူတို႔အတြက္ အက်ိဳး႐ွိေအာင္ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ဆိုသူေတြကို ‘လူေမြး’ေလ့႐ွိတယ္ဆိုတာပဲ၊ သူတို႔ေရာ၊ ျပည္တြင္းကဖိႏွိပ္သူအာဏာပိုင္ေတြအဖို႔ပါ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျမႇဴဆြယ္၊ လူေမြးရာမွာ လက္သံုးအတည့္ဆံုးနည္းနာတခုကေတာ့ အလုပ္အကိုင္၊ ပညာေတာ္သင္စတာ ေတြနဲ႔ ျဖားေယာင္းတာပါပဲ၊ ဒီလပ္ နည္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွမေပ်ာက္ႏိုင္ေလာက္ဘူး၊

ဒါျဖင့္ေက်ာင္းသားေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြမွာ ၀င္လုပ္သင့္သလား၊ ဘာေၾကာင့္မလုပ္ရမွာလဲ၊ အသက္ ဆယ့္႐ွစ္ႏွစ္သူ တေယာက္ဟာ မဲေပးခြင့္ေတာင္႐ွိေနမွေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီတခုမွာ ၀င္မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ၊ သူဟာ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္း ႐ွိတဲ့အ႐ြယ္ျဖစ္လို႔ မဲေပးခြင့္ေပးထားတာပဲ၊ သူႆကိက္တဲ့ပါတီ၊ သူႀကိဳက္တဲ့ႏိုင္ငံေရးကို ၀င္လုပ္ခြင့္ ႐ွိရမယ္၊ တခုပဲ၊ သူ႔ပညာေရးကို ထိခိုက္၊ မထိခိုက္ဆိုတာကေတာ့ သူနဲ႔သူ႔မိဘေရးရဲ႔ အိမ္တြင္းေရးျပႆနာ သာျဖစ္တယ္၊ အဲဒီအတြက္ေတာ့ မိဘေတြကိုလည္း ေျပာေရးဆိုခြင့္ေပးရမယ္၊

ကမၻာမွာ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြအေၾကာင္းကို ေျပာၾကရင္ ဗမာျပည္ကေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ ေနာက္မက်၊ ေ႐ွ႔တန္းေရာက္ေနတာေတြ႔ရမယ္၊ ကိုလိုနီစနစ္ဖ်က္သိမ္းေရး၊ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး၊ ဖဆပလအစိုးရရဲ႔ မမွန္ကန္တဲ့ျပည္တြင္းေရးနဲ႔ ပညာေရးေပၚလစီမ်ားကို ဆန္႔က်င္ေရး၊ မဆလတပါတီစနစ္ဆန္႔က်င္ေရး စသျဖင့္ ရာစုႏွစ္တရာနီးပါး တိုက္ပြဲစဥ္ႀကီးမွာ လက္နက္ကိုင္ျခင္းအပါ တိုက္ပြဲသ႑ာာန္မ်ိဳးစံုကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတယ္၊

အဲဒီတိုက္ပြဲေတြကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေက်ာင္းသားဆိုတာ တိက်တဲ့ လူတန္းစားလူ႔အလႊာတရပ္မဟုတ္တဲ့အတြက္ လူမႈ အေျပာင္းအလဲႀကီးတခုျဖစ္ေပၚလာေအာင္ သူတို႔ခ်ည္းမေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ဘူး၊ ေက်ာင္းသားတိုက္ပြဲေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ အားႀကီး ပေစ၊ လူထုႀကီးနဲ႔မေပါင္းစပ္ရင္ အကန္႔အသတ္တခုမွာ ၿပီးသြားတယ္၊ ၁၉၆၀စုႏွစ္မ်ားကုန္ဆံုးကာနီးတုန္းက ျပင္သစ္ျပည္က ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြကို သတိရသင့္တယ္၊ သူတို႔ဟာ က်န္တဲ့လူထုႀကီးနဲ႔ေပါင္းစည္းႏိုင္မွ (႐ွစ္ေလးလံုးလို) မိုးၿပိဳေျမသိမ့္ တိုက္ပြဲႀကီးေတြ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္တယ္၊

အခုလည္းနအဖ စစ္အုပ္စု လုပ္ေတာ့မယ့္ ‘ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲ’ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သေဘာထားကို ေက်ာင္းသားမ်ိဳးဆက္ ေဟာင္း မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကေတာ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာလို႕ ၾကားေနရၿပီ၊ ဒါဟာ ေက်ာင္းသားထုရဲ႔ သမိုင္း အေမြေကာင္း၊ ဂုဏ္ေရာင္ေျပာင္ခဲ့တဲ့ အေမြေကာင္းကို ဆက္ခံလိုက္တာပဲလို႔ဆိုရမယ္၊ ေက်ာင္းသားက ေရွ႔ကထြက္လာတာကို ႀကိဳဆိုၾက၊ အားေပးၾက၊ ၀ိုင္း၀န္းၾက၊ အႀကံေပးၾကဖို႔ရင္း လႈပ္႐ွားမႈေရခ်ိန္ကို ျမႇင့္တင္ သြားၾကရမွာပဲ၊

ဗမာျပည္သမိုင္းမွာ၊ တျခားႏိုင္ငံမ်ားမွာလိုပဲ တမ်ိဳးသားလံုးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေျပာင္းအလဲႀကီးေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ အခန္းဟာ ထင္ရွားႀကီးမားစြာပါခဲ့သလို ေနာင္ဗမာျပည္ရဲ႔ အေရးေတာ္ပံုတိုင္းမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူတို႔ရဲ႔ထြန္းေျပာင္တဲ့ အစဥ္အလာအတိုင္း ပါေနဦးမွာပဲဆိုတာ ဘာမွသံသယျဖစ္စရာမလိုဘူး၊ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႔ ပင္ကိုယ္လကၡဏာက ျပဌာန္းထားတဲ့ အခ်က္ျဖစ္တယ္၊

ဒီအခ်က္ကို အာဏာပိုင္ေရာ၊ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြေရာ၊ ဗမာျပည္အေရးစိတ္၀င္စားသူေတြေရာ မေမ့ၾကပါနဲ႔၊ မေမ့ၾကပါနဲ႔၊

ဗၾသ

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 9:28 PM   0 comments
သစ္ေစ့ေလးမ်ားအိပ္ေနခ်ိန္မွာ ပြင့္လန္းဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ၾကရေအာင္
Monday, July 23, 2007


တေန႔ က… အလုပ္လည္း မလုပ္ခ်င္။ အိပ္ကလည္း အိပ္ခ်င္နဲ႔။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ စံပယ္ျဖဴ စာအုပ္ေလးကို အသာေလးယူၿပီး အခန္းထဲ၀င္ၿပီး ဖတ္လုိက္တာ.. အိပ္ခ်င္စိတ္လည္း ေပ်ာက္သြားတယ္၊ မအိပ္ေအာင္လည္း ထိန္းထားလုိက္ရတယ္။ ဖတ္မိတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးက လြတ္လပ္အိမ္ေရးထားတဲ့ `သစ္ေစ့မ်ားအိပ္ေနခ်ိန္ႏွင့္ ပညာေရးတေစ့တေစာင္း´ ဆုိတာပါ။

ေဆာင္းပါးစအဖြင့္မွာ တရုတ္ျပည္က သတင္းတပုဒ္နဲ႔စပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္ကုိ သူ႔မိတ္ေဆြတဦးက ေျပာတာတဲ့။ ဘာသတင္းလဲဆုိေတာ့ တရုတ္ျပည္အလယ္ပုိင္းမွာ ေရွးေဟာင္း အုတ္ဂူတခုကို ဖြင့္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းတေထာင္ သက္တမ္းရွိတဲ ပဒုမၼာၾကာေစ့ ေလးတခုကို ေတြ႔သတဲ့။ အဲဒီမွာ သစ္ေစ့ေလးကို မ်ဳိးပြားႏုိင္မပြားႏုိင္ စမ္းၾကည့္ေတာ့ ပြားႏုိင္ေသးတာကို ေတြ႔ရတယ္ ဆုိပဲ။ အ့ံၾသဖြယ္ေကာင္းတာက သစ္ေစ့ေလးရဲ့ အိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ႏွစ္တေထာင္… ပုံမွန္ မ်ဳိးေစ့ေတြဆုိရင္ တႏွစ္ေက်ာ္တယ္ဆုိရင္ပဲ ပိန္ရႈံ႔ ေျခာက္ေသြ႔ၿပီး မ်ဳိးျပတ္သြားတဲ့ အမ်ဳိးမဟုတ္လား။

အဲဒါေလးဖတ္ရင္းနဲ႔ တြံေတးသိန္းတန္ရဲ့ သီခ်င္းေတာင္မွ အမွတ္ရလုိက္ေသးတယ္။ `ပဒုမၼာၾကာရယ္ ၊ က်ဳပ္ရည္းစားနဲ႔ ညားေအာင္ေစာင့္ဦးကြယ္´ ဆုိတဲ့ စာသားလုိေပါ့။ ျဖစ္လည္းျဖစ္ႏုိင္တယ္။ တရုတ္ျပည္ရ့ဲ သမုိင္းကလည္း ဒဏၰာရီ အမ်ားသားမဟုတ္လား၊ နဂါးႏုိင္ဓားထဲက ဇာတ္လုိက္ေတြ က်ိန္စာဆုိထားတဲ့ သစ္ေစ့ေလးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာကိုး။

ထားေတာ့။ ပညာရွင္မ်ားက သစ္ေစ့ေလးဂူထဲမွာ ေရာက္ေနတဲ့ကာလကို ေခၚတာ သုိးေဆာင္းလုိေခၚရင္ (Dormant Period) ဆုိပဲ။ သစ္ေစ့ေလး အိပ္ေနခ်ိန္ လုိ႔ ျမန္မာမႈ ေဆာင္းပါးရွင္က ဆုိတယ္။ အဲဒီလုိ ဘာလုိ မ်ဳိးပြားႏုိင္လဲဆုိရင္ သူမ်ဳိးပြားဖုိ႔အတြက္ လုိအပ္တဲ့ အေနအထားအားလုံးကို ဒီသစ္ေစ့ေလးက ရလုိ႔ဆုိတာပါပဲ။ ေျခာက္ေသြ႔မႈ၊ ေျမအေနအထား၊ ေအးစက္မႈ စသျဖင့္ ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ စိတ္၀င္စားတာ ဒီသစ္ေစ့ေလးလုိပဲ အျခား ရွင္သန္ခြင့္မရဘဲ ေခါက္ရုိးက်ဳိးေနတဲ့ ပုံစံခြက္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကိုပါ။

ေဆာင္းပါးရွင္က ကေမၻာဒီးယားက ပုိေပါ့ေခတ္နဲ႔ အခုကာလ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြရဲ့ ပညာေရးကိုေလ့လာမႈကို ႏႈိင္းယွဥ္ျပ ထားပါတယ္။ ပုိေပါ့လက္ထက္က သုညေခတ္ကို ျပန္သြားဘုိ႔ ၾကံစည္တယ္။ ဆုိလုိတာက ပညာတတ္ေနသူေတြဟာ အရင္းရွင္ပညာေရးရဲ့ အေစခံေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီပညာတတ္ေတြထဲက အေတြးအေခၚေတြကို ရွင္းဖုိ႔ဆုိရင္ သတ္ပစ္ရမယ္။ မ်က္မွန္တတ္တာဟာ ပညာတတ္ျခင္းရဲ့ အဓိပၸါယ္ ေဖာ္က်ဴးခ်က္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ်က္မွန္ တတ္သူေတြကို ရွင္းပစ္ရမယ္။ စသျဖင့္ ေပါ့… ကုိယ္ယုံၾကည္တဲ့ ၀ါဒရဲ့ တရားကိုယ္ကို မဆုတ္ကိုင္မိပဲ ကုိယ္လုိရာကို ေကာက္ခ်က္ဆြဲၿပီး ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာ လူသတ္ပြဲေတြကို က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ ပင္ကိုယ္ မ်က္ေစ့မႈန္တဲ့ သူေတာင္မွ မ်က္မွန္မတပ္ရဲေတာ့ဘူး။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို သုညေခတ္လုိ႔ ရည္ညႊန္းတာပါ။

ဒါေပမယ့္ ဒီကာလမွာေတာ့ ဒီလုိ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ကေမၻာဒီးယားရဲ တက္လာတဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြဟာ အန္ေကာ၀ပ္ၾကီးကို ျပန္ျပင္တယ္။ ထိန္းသိမး္တယ္။ သူတုိ႔ရဲ့ ရုိးရာဂီတေတြကို ေလ့လာထားတဲ့ အျဖဴေတြဆီက ျပန္ယူတယ္။ စသျဖင့္ေပါ့…။

ဒါရဲ့အဓိပၸါယ္က ရင္ထဲမွာ ပြားခြင့္မရတဲ့ သစ္ေစ့ကို ေရခံေျမခံေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ထိန္းသိမ္းထားၿပီး လုပ္ခြင့္ရတဲ့ အေနအထားမွာ ျပန္ၿပီးပြားမ်ားတဲ့သေဘာပါ။

ကဲ… က်ေနာ္တုိ႔ေရာ ဘယ္လုိလဲ… ။ ဒီလုိ ထူပိန္းေမွာင္မုိက္ေနတဲ့ ေခတ္ၾကီး စနစ္ၾကီးေအာက္မွာ သစ္ေစ့ေတြ တခ်ိန္မွာ ပြင့္လန္းခြင့္၊ မ်ဳိးပြားခြင့္ရေအာင္လုပ္ထားဖုိ႔လုိေနပါၿပီ။ သစ္ေစ့ေတြနဲ႔ တူတဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ မဆြံ႔အသြားေအာင္၊ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းခြင့္ရေအာင္ သူတုိ႔အိပ္ေနရတဲ့ ကာလေလးမွာ ထာ၀ရ အိပ္မေပ်ာ္သြားဖုိ႔အတြက္ ရွင္သန္ႏုိင္မယ့္ အေနအထား၊ အေျခအေန၊ ေရခံေျမခံ ေလးေတြ ဖန္တီးေပးၾကပါစုိ႔။ ဒါမွလည္း က်ေနာ္တုိ႔ခ်စ္တဲ့ တုိင္းျပည္၊ လူမ်ဳိး၊ ထုံးတမ္းဓေလ့အစဥ္အလာေတြ … ကုိ ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္မွာပါ။ သုညေခတ္ကို ျပန္မေရာက္ႏုိင္မွာပါ။

ဒီစာေလးရဲ့ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အတုိင္းပဲ က်ေနာ္စာဖတ္ၿပီးေတာ့ မအိပ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ ထာ၀ရ ျဖစ္သြားမွာဆုိးပါတယ္။ ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့ရတဲ့ ဘုိးေတာ္ သစ္ေစ့ၾကီးေတြက က်ေနာ္တုိ႔ကိုယ္တုိင္ ျဖစ္ေနခဲ့တာကုိး။ ကုိယ္ျမင္ခဲ့တဲ့၊ ကိုယ္ထိေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဘ၀အရကိုက ေနာင္လာမယ့္ သစ္ေစ့ေလးေတြ အိပ္ေနရင္ေတာင္မွ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ျပန္ရွင္သန္လာေစႏုိင္မယ့္ အေနအထားကို ဖန္တီးဖုိ႔ အပ္ႏွင္းခဲ့ပါၿပီ။ သူတုိ႔အနာဂတ္ ၀င္းပေစဖုိ႔အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔က ပုခုံးနဲ႔ ထမ္းတင္ၾကရမယ္ဆုိတဲ့့ ဆႏၵနဲ႔ ေရးလုိက္ပါတယ္။

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 9:22 AM   1 comments
ေမာင္ဖုိးေဇေလးကေရာ ကုိယ္က်င့္တရား ေစာင့္ထိန္းႏုိင္ရဲ့လား… … မႏုိင္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္…..


ကုိယ္က်င့္တရားတဲ့…။ မခင္မင္းေဇာ္က တက္ဂ္လုိက္တာပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေခ်ာက္ထဲကုိသာ ခုန္ခ်လုိက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ။ ကုိယ့္ကိုကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္ျဖစ္မယ့္ ျဗဟၼာမင္းေခါင္းၾကီးကို က်ေနာ့္အလွည့္ ကိုင္ထားဦးဆုိၿပီး လႊဲေပးလုိက္တာ။ အဲဒီ ေခါင္းၾကီးကလည္း ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ေနေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီး ေရးရေတာ့မွာေပါ့… … ။ က်ေနာ္လည္း ကုိယ္က်င့္တရားအရ မွားဖူးပါတယ္။ အဲ့သလုိ ေရးလုိ႔ ေမာင္ဖုိးေဇတေယာက္ေတာ့ သူမ်ားသားပ်ဳိသမီးပ်ဳိေတြကို ေစာ္ကားဖူးတယ္လုိ႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ မွားတာက ငယ္ငယ္က စြန္လႊတ္တဲ့ရာသီေရာက္ရင္ အေမ့ပုိက္ဆံအိတ္ထဲက အေမမသိေအာင္ ခုိးယူဖူးပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လည္း မွားမွန္းသိ၊ မိဘေတြက ေ၀ဖန္တဲ့အခါက်ေတာ့ အဲ့ဒီအက်င့္ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။

ကိုယ္က်င့္တရား… ။ ေမာင္ဖုိးေဇရာ မင္းတုိ႔က ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ကုိယ္က်င့္တရားေလးဘာေလး ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္။ မင္းတုိ႔ကေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ားေဆာက္တည္ထိန္းသိမ္း က်င့္ၾကံႏုိင္လုိ႔လဲ.. လုိ႔ ေျပာလာရင္ ဟုတ္ကဲ့လုိ႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။ လူေတြဟာ အားလုံး ေျခာက္ပစ္ကင္းသဲလဲစင္ေတာ့ မဟုတ္ၾကဘူး။ အႏွီ ေမာင္ဖုိးေဇသည္လည္း လူတေယာက္ျဖစ္တာ ေၾကာင့္ ေလးျပစ္ငါးျပစ္ေလာက္ပဲ ကင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက ေျခာက္ပစ္ကင္းေအာင္လုပ္ဖုိ႔ထက္စာရင္ ကုိယ္ရဲ့ က်င့္ၾကံေဆာက္တည္မႈမွာ ဘယ္အရာဟာ မွားခဲ့တာလဲဆုိတာကို စရွာေတြဖုိ႔.. တနည္းအားျဖင့္ ကုိယ့္အမွားကိုယ္ျပန္သုံးသပ္ တဲ့ အခ်က္က ပထဦးဆုံး လုိအပ္ပါတယ္။ အဲဒီအမွားဟာ ကုိယ္တဦးတည္းရဲ့ ဘ၀ကုိသက္ေရာက္ေစတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္ ကုိယ့္ေနထုိင္တဲ့ လူမႈအ၀န္းအ၀ုိင္းကုိ သက္ေရာက္ေစတာလား။ ဒါကလည္း ကုိယ္ဟာ လူမႈအသုိင္း အ၀ုိင္းအတြင္း ဘယ္ေလာက္ ၾသဇာသက္ေရာက္တဲ့ အေနအထားမွာရွိေနသလဲဆုိတာနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ပါတယ္။

ကုိယ္ဟာ သာမန္လူတေယာက္ ဆုိရင္ အနိမ့္ဆုံးေတာ့ ကုိယ့္မိသားစုရဲ့အတြင္းပုိင္းကိုေတာ့ သက္ေရာက္ပါတယ္။ အဲ့လုိပဲ ရာထူးဌႏၱရ အလုိက္ အဆင့္ဆင့္မွာ ကုိယ္က်င့္တရားအရ တစုံတခုေသာ ေဖာက္ျပန္မႈကို လုပ္သြားမယ္ဆုိလည္း ကိုယ္တာ၀န္ယူတဲ့အဆင့္တုိင္းမွာလည္း သြားသက္ေရာက္ပါတယ္။ ကုိယ္က်င့္တရားေဖာက္ျပန္တယ္ဆုိတာ သူမ်ား သားမယားကို သြားေစာ္ကားမွလုိ႔ သတ္မွတ္လုိ႔ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ အစုိးရဌာနတခုခုမွာ တာ၀န္ရွိသူတေယာက္က လာဘ္စားတာဟာလည္း ကိုယ္က်င့္တရား ပ်က္ယြင္းမႈပါပဲ။ သူ႔ကို ဒီတာ၀န္ေပးထားတာဟာ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူထုအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ကို တာ၀န္ေပးခန္႔အပ္ပါတယ္။ သူ႔ရပ္တည္မႈအတြက္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ လစာေပးထားပါတယ္။ လုပ္ငန္းအတြက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္တင္းေပးထားတယ္။ ဒါေတြကို အသုံးခ်ၿပီး လူထုကို ကူညီရမွာပါ၊ အစုိးရဗ်ဴရုိကေရစီ ယႏၱရားကို လည္ပတ္ေစရမွာပါ။

အဲဒီဟာရဲ့ သက္ေရာက္မႈက သူတာ၀န္ယူရတဲ့ ဌာနမွာရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြေပၚကုိပါ။ သူကေတာင္ ဒီလုိ ၾကိတ္ေသးတာ ငါတုိ႔လည္း ၾကိတ္မဟဲ့ ဆုိၿပီး သူ႔အထြာနဲ႔သူ လာဘ္ယူၾကေတာ့တာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ၾကာလာတဲ့အခါ ဒီလာဘ္စားတဲ့ကိစၥက ဌာနဆုိင္ရာမွာ အတည္မျပဳရေသးတဲ့ မူၾကီးတခုလုိျဖစ္လာတယ္။ အမွားေတြကို လုပ္လာၾကရင္း အမွန္လုိ႔ ထင္လာၾကတဲ့ သေဘာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိျပႆနာဟာ မၾကီးခင္ကတည္း အရင္ရွင္းရတာပါ။ စီးပြားေရး က်ပ္တည္းလုိ႔ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ေတာ့ မရေတာ့ပါဘူး။ စီးပြားေရး က်ပ္တည္းတာက ကုိယ္တေယာက္တည္း က်ပ္တည္းတာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ပါ။ ကုိယ့္ကို လာဘ္ေပးတဲ့လူေတြလည္း က်ပ္တည္း တာပဲ။ တျပည္လုံးလည္း က်ပ္တည္း တာပဲ။

ကိုယ္က်င့္တရားထိန္းသိမ္းဖုိ႔မွာ ႏွစ္ပုိင္းရွိပါတယ္။ တပုိင္းက ကုိယ္ကိုယ္တုိင္ အမွားကုိ ျမင္ၿပီး ထပ္မမွား ေအာင္ ေနထုိင္ဖုိ႔ပါ။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ေဘးကေန လက္ခုပ္တီးမေပးဖုိ႔လုိပါတယ္။ လူတေယာက္ရဲ့ေကာင္းကြက္ကိုပဲ ၾကည့္ၿပီး သူရဲ့မေကာင္းတဲ့အခ်က္ကို ျပဳျပင္လာႏုိင္ေအာင္ ေ၀ဖန္မေပးဖူးဆုိရင္ ဒီ လူ႔အ၀န္းအ၀ုိင္း၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ကို စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ နိမ့္က်ေနၿပီးဆုိတာကို ျပေနပါၿပီ။ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့၊ ခင္ရတဲ့ ေလးစားရတဲ့သူဆုိရင္ မေကာင္းေျပာတာ မၾကိဳက္ၾကဘူးဆုိတာက လူ႔သဘာ၀ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ မေကာင္းေျပာတာကို အဲဒီလူမခံရေအာင္ အဲဒီသူကို ျပဳျပင္ လာေစေရး အၾကံေပးသင့္ပါတယ္။

ေနာက္တခုက အဲဒီလုိ ကိုယ္က်င့္တရား ေဖာက္ျပန္ေနမႈကုိ ျပဳျပင္ဖုိ႔ မတုိက္တြန္းတဲ့ လူ႔အ၀န္းအ၀ုိင္းဟာ သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ လည္း အဲဒီလုိ ျဖစ္လုိက္ဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့ပါဘူး။

ဆရာ လူထု ဦးစိန္၀င္းရဲ့ `ရွက္စိတ္´ ေဆာင္းပါးထဲမွာ ပါတဲ့ `ရွက္စိတ္ဆုိတာ ေခတ္ေတြ ေျပာင္းလာတာနဲ႔အမွ် ဖြင့္ဆုိခ်က္ ေတြလည္း ေျပာင္းသြားၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္´ ဆုိတာေလးကို ျပန္ကုတ္လုပ္ပါတယ္။ ေခတ္မွီေရး၊ ေခတ္ႏွင့္ အညီသြားႏုိင္ေရးဟာ လုိအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေစာင့္ထိန္းရမယ့္တရားေတြကုိလည္း အဲဒီေခတ္ထဲကို သယ္သြားရမွာပါ။ အဲဒီလုိ တဦးတေယာက္ခ်င္းကေနၿပီး မသယ္ေဆာင္၊ မေစာင့္ထိန္းရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ေခတ္မီရုံသက္သက္ဘဲရွိၿပီး ဟီရိၾသတၱပၸတရားကင္းမဲ့တဲ့၊ သူမ်ားသားပ်ဳိသမီးပ်ဳိကုိ ၾကံစည္ခြင့္ရွိတဲ့၊ အမ်ားသူငွာရဲ့ ေခြ်းနည္းစာကို လာဘ္ယူခြင့္ရွိတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ရွိသြားမွာပါ။

ေနာက္တခုက အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေတာ္ဆုိတာ ကုိယ္ပုိင္ထူးျခားမႈ၊ ကုိယ္ပုိင္ယဥ္ေက်းမႈ၊ မိသားစု စံတန္ဖုိးေတြနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အျခားေသာႏုိင္ငံမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ အဲ့ဒီထူးျခားခ်က္ေတြကို ဘယ္ေခတ္ဘယ္အေျခအေနေရာက္ေရာက္ ထိန္းသိ္မ္းထားဖုိ႔လုိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္နဲ႔ ေလ်ာ္ညီေအာင္ေတာ့ တခ်ဳိ႔အရာေတြ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ေပးရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အေျခခံတရားကိုေတာ့ ဆုတ္ကိုင္ထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းေအာင္ေနရင္ပဲကို အဲဒီ လူမ်ဳိး၊ ႏုိင္ငံဟာ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ျမင့္ေနပါၿပီ။

ေအာင္ျမင္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ေအာင္ျမင္ေလ ပုိၿပီးေစာင့္ထိန္းရေလပါ။ ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ဟာ လူထုက အၿမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာကို ခံေနရလုိ႔ပါ။ တနည္းအားျဖင့္ လူထုက သူတုိ႔ကို ခ်စ္လုိ႔ ၊ တန္ဖုိးထားလုိ႔ပါ။ သူတုိ႔ရဲ့ သက္ေရာက္မႈ က သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္အလုိက္ အရမ္းၾကီးေတာ့ ေနမႈထုိင္မႈကအစ အရမး္ဂရုစုိက္ရပါတယ္။ သူတုိ႔ကို စံျပဳထားတဲ့ လူဆုိရင္ ပုိဆုိးပါတယ္။ သူတုိ႔လုပ္သမွ်ကို အမွန္ထင္ေနေတာ့ အဲဒီလူေတြကလည္း ကိုယ္မွားေနတာကုိ ျပင္ဖုိ႔ေနေနသာသာ ဒီလုိလုပ္တာ မွန္တယ္လုိေတာင္ ထင္လာၾကပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အမွားကို မွားတယ္လုိ႔ ျမင္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔က ကိုယ္က်င့္တရားထိန္းသိမ္းေရးရဲ့ ပထမအေျခခံလုိ႔ က်ေနာ္ျမင္တယ္။ လူပဲမွားတတ္တာပဲေလ ဆုိတဲ့ သံေ၀ဂလုိလုိ၊ လက္ကို္င္ထားရမယ့္ တရားလုိလုိ ေဘးကေန မေျပာဖုိ႔လဲ လုိပါတယ္။ အမွားကို အဲဒီလူကိုယ္တုိင္က မျမင္လည္း အၾကံေပးရပါမယ္။
ဒုတိယအဆင့္ကေတာ ျမင္ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအမွားက ျပန္ျပင္ဖုိ႔လုပ္ရမွာပါ။ ေခတ္ၾကီးကိုက မွားေနတာပဲလုိ႔လည္း မေျပာဖုိ႔ လုိပါတယ္။ မွားေနတာကုိသိရင္ မွန္ေအာင္ျပန္ျပင္ဖုိ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုလုံးေရာ၊ တဦးခ်င္းစီအရပါ တာ၀န္ရွိပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔က လက္ခုတ္တီးဖုိ႔ သက္သက္လူလာျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ပြင့္လင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားတဲ့ လူ႔ေဘာင္ တည္ ေဆာက္ဖုိ႔အတြက္လည္း က်ေနာ္တုိ႔လက္ေတြမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 3:04 AM   1 comments
ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျဖထြက္ေတာ့မယ္
Friday, June 15, 2007
နအဖကေတာ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္ကို ျပည္ဖုံးကားခ်ေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုိေနပါၿပီ။

ဒီစခန္းသိမ္းပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပက စိတ္၀င္စားသူေတြဟာ ကုိယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ကို္ယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေ၀ဘန္ သုံးသပ္ေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ၾကိဳတင္မွန္းဆေနၾကတာလည္း မနည္းပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ က်ေနာ့္ သေဘာဘယ္လုိရွိသလဲ လုိ႔ တီးေခါက္သူမ်ားလည္း ၾကံဳ၇လုိ႔ ငါလည္း ငါ့အျမင္ေတာ့ ေျပာဦးမွ ဆုိၿပီး ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးလုိက္ပါတယ္။

ဗုိလ္သန္းေရႊ အသက္ ၆၀ မျပည့္ခင္ကတည္းက စၿပီး န၀တ-နအဖ တုိ႔ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္ ဆြဲလုပ္ေနခဲ့တဲ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံကို ဘာေၾကာင့္ အခုက်မွ စခန္းသိမ္းရတာလည္း ဆုိတာ စေျပာခ်င္တယ္။ တကယ္က သူတုိ႔အေနနဲ႔ အရင္လုိ ဇာတ္ေမ်ာၾကီးဆက္ကေနရင္လည္း ရေနေသးတာပဲ မဟုတ္လား။ ႏုိင္ငံတကာက ဖိအားဆုိတာလည္း သူတုိ႔အတြက္ မႈေလာက္စရာ အဆင့္ မေရာက္ေသးပါဘူး။ ဒါနဲ႔မ်ားဘာေၾကာင့္ စခန္းသိမ္းစကားေျပာလာရတာလဲ စဥ္းစားစရာ ရွိပါတယ္။

တကယ္တမ္း နအဖအေပၚ ဖိအားေပးေနတာက ဇရာနဲ႔ မရဏပါ။ ဗုိလ္သန္းေရႊ ေဆးရုံက ဆင္းလာတာ ဘာမွ မၾကာေသးပါဘူး။ အခုသူေနေကာင္းတယ္ဆုိတာကလည္း လူအုိေကာင္းေကာင္းေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ဗုိလ္စုိး၀င္းဟာ စကၤာပူမွာ ေသမင္းနဲ႔ ေစ်းဆစ္ေနရတယ္။ ဗုိလ္ေရႊမန္းက်န္းမာေရးကိုလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာသံေတြ ၾကားေနရၿပီး ဗုိလ္သိန္းစိန္ကေတာ့ နားပါရေစေတာ့လုိ႔ခ်ည္း ေျပာေနတဲ့ ယဲ့ယဲ့လူပါ။ အရင္လုိအခ်ိန္ဆြဲေနရင္ ေညာင္ႏွစ္ပင္ စခန္းမသိမ္းႏုိင္မီ နအဖေခါင္းေဆာင္ေတြ စခန္းသိမ္းကုန္မယ့္ အလားအလာေတြ ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။

ဒါနဲ႔တဆက္တည္း ေနာက္တက္ေလးမ်ားရဲ့ ေနာက္ကတြန္းၿပီး ဖိအားေပးေနတဲ့ ဖိအားကိုလည္း မစဥ္းစားလုိ႔မရဘူး။ ၀န္ၾကီးဌာနေတြနဲ႔ ၀မ္းခ်ရတာလည္း ဆက္တုိးစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီတပ္ထဲမွာက ထိပ္တန္းေရာက္ေလ၊ ရာထူးၾကီးေလ စားရေလ၊ ခ်မ္းသာေလဆိုတာ အားလုံးကသိေနပါတယ္။ န၀တ-နအဖ စစ္အုပ္စုဟာ တပ္တြင္းမွာ အလွည့္နဲ႔စားတဲ့ စနစ္ကို ထူေထာင္ဖုိ႔ေတာ့ ၾကိဳးစားပါရဲ့။ ဒါေပမဲ ေရႊမန္က်ည္း ျဖစ္ရင္သာ တဆစ္စီ ေ၀စားႏုိင္မယ္။ ထိပ္ပုိင္းေနရာကို ေတာ့ ေ၀မစားႏုိင္ပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္တတန္းတည္း အေရးပါတဲ့ ကိစၥက `ၿငိမ္း´အဖဲြ ႔ေတြရဲ့ ျပႆနာပါ။ ေသေဘာ္ညွိတဲ့ အေနနဲ႔ ေညာင္ႏွစ္ပင္ထဲ ဆြဲထည့္ထားေပမဲ့ သူတုိ႔ထင္သေလာက္ မီးမေသတာေတြ႔ရလုိ႔ အဲဒါေတြကို မီးေသေအာင္လုပ္ဖုိ႔လည္း လုိေနေသးတယ္။ သူတုိ႔ကို တေလွ်ာက္လုံး ဖြဲ႔စည္းပုံစကားနဲ႔ ေခြ်းသိပ္ေနခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။

ေနာက္တခ်က္က နအဖမွာ ဂမ္ဘာရီကို ၾကိဳးေလွ်ာ့ေပးလုိက္၊ ၾကိဳးျပန္တင္းလုိက္နဲ႔ ဆက္ဆံၿပီး ကုလသမဂၢကို အျမွင္မျပတ္ ေအာင္ လုပ္ေနရတဲ့ တာ၀န္လည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဒီေျခလွမ္းဟာ အမ်ားၾကိး အက်ဳိးရွိမယ္လုိ႔ သူတုိ႔ တြက္မွာပါ။ သူတုိ႔ဟာ ကုလသမဂၢနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရတဲ့ ကိစၥမွန္သမွ်ကို ဒီအေကြ႔ဒီတက္နဲ႔ေလွာ္ ဆုိသလုိ ေဆးၿမီတုိနဲ႔ခ်ည္း ျဖတ္သန္းခဲ့တာပါ။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ လက္ရွိၾကဳံေနရတဲ့ အခက္အခဲကို ေက်ာ္ရင္ ရၿပီဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ စခန္းသြားေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ အလားတူပဲ ဒီလုိ လုပ္လုိက္ျခင္းအားျဖင့္ အိမ္နီးနားျခင္းႏုိင္ငံေတြက နားပူနားဆာ လုပ္ေနတာကို တစုံတရာ သက္သာေအာင္လုပ္ႏုိင္မယ္လုိ႔လည္း တြက္ဟန္တူပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အီးယူ၊ ဂ်ပန္စတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိးေတြ။ အားလုံးက ဒါကိုပဲ ေမးေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ျပလုိက္ျခင္းအားျဖင့္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြထဲက တခ်ဳိ ႔ဟာ ဆုိရင္ နအဖက ဟန္ေဆာင္ ေလာက္လုပ္ျပလုိက္ရင္ကိုပဲ ေက်နပ္သြားမယ့္ သေဘာလည္း ရွိေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။

ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားစရာ အခ်က္ေလးတခ်က္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ အဲဒါက ေညာင္ႏွစ္ပင္ စမယ့္ ညီလာခံအခ်ိန္ကို ဇူလုိင္လ ၁၈ ရက္ေန႔လုိ႔ သတ္မွတ္ထားတာပါဘဲ။ အာဇာနည္ေန႔နဲ႔ တမင္ကပ္ၿပီးေရြးထားတာ ဘာေၾကာင့္ ပါလဲ။ ဒီတခါ ဇူလုိင္ ၁၉ ရက္ဟာ အႏွစ္ (၆၀)တင္းတင္းျပည့္တဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္မုိ႔ ထူးျခားခ်က္လည္း ရွိေနပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ ဗမာျပည္ရဲ့ ပထမဆုံး ဖြဲ ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကုိ ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္တယ္ အထင္ခံခ်င္လုိ႔ ဒီရက္ကို ေရြးတာလား။ဒါမွမဟုတ္ ဒီလုိရက္မွာ သူတုိ႔ရဲ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္ကို ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပလာမွာကို ၾကိဳတားတာလား။ ဒီေန႔ရက္ကို ေရြးျခင္းအားျဖင့္ ေဒၚစုတုိ႔ကို ႏုိင္ငံေရးအရ ေခြ ထားလုိက္ႏုိင္မယ္လုိ႔ တြက္ထားေလသလား။စဥ္းစားစရာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီး။

ဒီညီလာခံကေန `ကန္႔ကြက္သူမရွိတဲ့´ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီးေပၚလာမွာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ `ၿငိမ္းအဖြဲ ႔ေတြ ´ တင္ထားတဲ့ ကိစၥမ်ဳိးဟာ ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ တုိက္ရုိက္ဆက္စပ္ေနတဲ့ ျပႆနာဆုိေတာ့ နအဖဘယ္လုိကို္င္တြယ္မလဲ စဥ္းစားစရာပဲ။

ေသခ်ာတာက ဒီညီလာခံ အဆုံးသတ္တာဟာ ျပည္သူေတြရဲ့ မေက်နပ္မႈေတြ၊တုိင္းျပည္တြင္း မတည္ၿငိမ္မႈေတြကို ေလ်ာ့နည္းပေပ်ာက္သြားေစမွာ မဟုတ္ပဲ ပိုမိုတုိးမ်ားလာမယ့္အျပင္ ျပည္တြင္းစစ္ ျပန္လည္ ၾကီးထြားလာေရးဆီကိုေတာင္ ဦးတည္သြားႏုိင္ပါတယ္။

ရဲေဘာ္ဖုိးသံေခ်ာင္း

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 9:27 PM   0 comments
က်ေနာ့္အေၾကာင္း

Name: ျမင့္ေဇ
Home:
About Me: လူပ်ဳိမသုိးတသုိး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မၾကာခင္ ဒန္တန္တန္ေတာ့မည္။ ေငြေရာင္ပိတ္ကားတြင္ ဆက္လက္ေစာင့္ေမွ်ာ္ပါ။
See my complete profile
ယခုလ မာတိကာ
ယခင္လ မာတိကာ အေဟာင္းမ်ား
အလည္သြားျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့မ်ား
Powered by

Free Blogger Templates

BLOGGER

© Template by Isnaini Dot Com