Ko Poe Zay

(orginal end)-->
 
ကဗ်ာ စာမ်က္ႏွာ
သတင္း စာမ်က္ႏွာ
စကားစျမည္

ျမန္မာ စာအုပ္မ်ား
၀တၴဳတို၊ ၀တၴဳရွည္၊ ကဗ်ာ၊ မွတ္သား ဖြယ္ အေထြေထြ စာအုပ္မ်ား အပါအ၀င္ ျမန္မာ အီးဘုတ္ (E-book) စာအုပ္ေပါင္း ၅၀၀ ေက်ာ္အား အခမဲ့ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
Other things
test
လြတ္ေျမာက္ေရးတုိက္ပြဲေတြရွိရာဆီ က်ေနာ္လာခဲ့တယ္.... (၁)
Monday, July 9, 2007


အိမ္ကထြက္ခဲ့ၿပီ။ ကုိတုိးၾကီးရဲ့ ျပန္မလွည့္ေတာ့ဘူး သီခ်င္းထဲက စာသားေတြကို နာနာက်င္က်င္ ညည္းရင္းနဲ႔။ စစ္အစုိးရလက္ေအာက္မွာ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲ ၀င္လုပ္တဲ့သူတဦးဟာ ပုိင္းျဖတ္ခ်က္ေတာ့ ထားရတာပဲ။ ကုိယ္ေနာက္ဆုံးလုပ္ႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ထိ ေတာင့္ခံၿပီးလုပ္။ အဲဒီစုိးရိမ္ေရမွတ္ကို ေက်ာ္သြားတာနဲ႔ အဖမ္းခံမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆင္ႏႊဲမလား။ ဒါက ျပည္တြင္းမွာ လႈပ္ရွားတဲ့သူတုိင္း ေရြးခ်ယ္ရတဲ့ လမ္း၂ေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒုတိယလမ္းပဲေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ယုံၾကည္မႈနဲ႔ကုိယ္ပဲ မဟုတ္လား။

အိမ္က ထြက္ထြက္ခ်င္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္တဦးက က်ေနာ့္အေမ အမ်ဳိးမ်ားရွိရာ ေညာင္ေလးပင္ဘက္ကို လုိက္ပုိ႔ေပးတယ္။ အဲဒီကေန အေျခ အေနကို ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႔ပါ။ တကယ္လုိ႔ အေျခအေနေကာင္းရင္ ဆက္လုပ္ႏုိင္သမွ်လုပ္ေပါ့။ မေကာင္းရင္ေတာ့ သြားမယ္။ တလေလာက္ပါပဲ။ မိုးတြင္း ကာလ လယ္စုိက္ခ်ိန္ၾကီး။ ေရျပင္ေဖြးေဖြးနဲ႔ ၀ုိင္းေနတဲ့ ဘၾကီးရဲ့ လယ္တဲေလးမွာေနလုိက္။ ရြာထဲျပန္လုိက္နဲ႔။ အဲဒီကာလက စာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္သြားတယ္။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ဘဲ ေနေနရတာဆုိေတာ့။

အဲဒါနဲ႔ အဆက္အသြယ္က ျပန္ေရာက္လာတယ္။ အေျခအေနက ပုိပုိဆုိးတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဒုတိယလမ္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေတာထဲသြားဖုိ႔ လမ္းေၾကာင္းရွာရ၊ ေရြးရတယ္။ က်ေနာ္ ပထမသြားခ်င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းက သြားလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ပိတ္သြားၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ ဒုတိယလမ္းေၾကာင္းကို ရွာေတာ့ ဘုရားသုံးဆူ ဘက္သြားဖုိ႔ အၾကံေပးၾကတယ္။ အဲဒီလမ္းကပဲ ထြက္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ရန္ကုန္ကို ျပန္တက္လာၾကတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ၀ပ္က်င္းတခုရွာၿပီး ခဏ ၀ပ္တယ္။ အိမ္ကိုလည္း ျပန္မရေတာ့။ ျပန္လည္း မိသားစုေတြ ၀မ္းနည္းတာ ကလြဲၿပီး ထပ္ခြဲၾကရင္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းေသာကပဲ ထပ္ရဦးမွာမဟုတ္လား။

ဒါေပမယ့္ ခက္တာက သြားဖုိ႔အတြက္ လမ္းစရိတ္.. က်န္တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြလည္း မိဘဆီက လက္ျဖန္႔ေတာင္းသုံးေနရတာမဟုတ္လား။ သူတုိ႔လည္း မရွိ။ အခက္အခဲေတြ႔ေတာ့ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားအားလုံးကို လူတေယာက္လႊတ္ၿပိး အေမ့ဆီက ျပန္ေတာင္းခုိင္းလုိက္တယ္။ ေငြေတာ့ မေတာင္းခ်င္။ သူတုိ႔က က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့သူေတြ မဟုတ္လား။ ပိုၿပီး လုိအပ္မွာေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ တေယာက္တည္းဆုိေတာ့ ျပႆနာမရွိလွပါ။
အေမက အ၀တ္အစားအားလုံးကို ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ့္အတြက္လုိအပ္မယ့္ ၀တ္စုံ သုံးစုံကို ေရြးၿပီး က်န္တာေတြ အားလုံးကို အ၀တ္ေဟာင္းဆုိင္မွာ ေရာင္းလုိက္ရတယ္။ ေနာက္ လက္ပတ္နာရီတလုံး။ အဲဒါနဲ႔ ပုိက္ဆံ ၆၀၀ ေလာက္ရလုိက္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကို ေလာက္ႏုိင္ပါ့မလား လုိ႔ ေမးေတာ့ ေလာက္ပါတယ္ဆုိမွ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ မေလာက္လဲ ေနာက္ထပ္ ရေပါက္ရလမ္းကမရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။

က်ေနာ့္ မွတ္ပုံတင္က သုံးလုိ႔မရဘူးဆုိၿပီး ရဲေဘာ္တေယာက္က မွတ္ပုံတင္တခုလာေပးတယ္။ ကုိယ့္မွတ္ပုံတင္အစစ္ေတာ့ လုံလုံၿခံဳျခံဳ သိမ္းေပါ့။ ရထား လက္မွတ္၀ယ္ေတာ့ မွတ္ပုံတင္ ျပၿပီး၀ယ္ရတာ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္တဦးရဲ့အေဖက မီးရထားမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့ သိပ္အခက္အခဲ မရွိလွပါဘူး။

ခရီးထြက္မယ့္ညက်ေတာ့ ေနာက္တေယာက္ေရာက္လာတယ္။ သူလည္း ေနလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ သူက က်ေနာ္နဲ႔ မႏၱေလးညီလာခံမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကိုေမႊးၾကိဳင္ (ထြန္းခင္- ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ ေပါင္းေလာင္းေဒသတြင္ က်ဆုံး)ျဖစ္ေနတယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီက။ အဲဒီညက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဘ၀မွာ တခါမွ မၾကဳံဘူးတဲ့ ၾကဳံမယ္လုိ႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံသစ္ေတြ ၾကဳံရေတာ့မွာမဟုတ္လား။

ေနာက္ေန႔မနက္ ဘူတာၾကီးမွာ ေရာင္းတဲ့ ထမင္းေက်ာ္ကို စားၿပီး မနက္ ငါးနာရီ ေမာ္လၿမိဳင္ရထားနဲ႔ နယ္ပယ္သစ္တခုဆီကို စထြက္လာခဲ့ပါၿပီ။ အိပ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ့ၾကီးကေတာ့ မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ ၿငိမ္သက္စြာ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ငယ္ဘ၀ရဲ့ အိပ္မက္ ေတြလည္း အဲဒီမွာတင္ ေပ်ာက္ကြယ္က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 11:57 PM  
1 Comments:
Post a Comment
<< Home
 
က်ေနာ့္အေၾကာင္း

Name: ျမင့္ေဇ
Home:
About Me: လူပ်ဳိမသုိးတသုိး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မၾကာခင္ ဒန္တန္တန္ေတာ့မည္။ ေငြေရာင္ပိတ္ကားတြင္ ဆက္လက္ေစာင့္ေမွ်ာ္ပါ။
See my complete profile
ယခုလ မာတိကာ
ယခင္လ မာတိကာ အေဟာင္းမ်ား
အလည္သြားျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့မ်ား
Powered by

Free Blogger Templates

BLOGGER

© Template by Isnaini Dot Com