Ko Poe Zay

(orginal end)-->
 
ကဗ်ာ စာမ်က္ႏွာ
သတင္း စာမ်က္ႏွာ
စကားစျမည္

ျမန္မာ စာအုပ္မ်ား
၀တၴဳတို၊ ၀တၴဳရွည္၊ ကဗ်ာ၊ မွတ္သား ဖြယ္ အေထြေထြ စာအုပ္မ်ား အပါအ၀င္ ျမန္မာ အီးဘုတ္ (E-book) စာအုပ္ေပါင္း ၅၀၀ ေက်ာ္အား အခမဲ့ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
Other things
test
က်ေနာ္ႏွင့္ လြဲခဲ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား (၂)
Friday, November 16, 2007
က်ေနာ္ႏွင့္ လြဲခဲ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား (၂)

အဲဒါနဲ႔ ရြာသူၾကီးမ်ားကလည္း ဒီေကာင္ေတာ့ လုပ္လုိ႔ မႏုိင္ေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နားေအးေအာင္ ေတာင္ယာတခင္း ေပးလုိက္မယ္ဆုိၿပီး စဥ္းစားၾကပုံထင္ပါတယ္။ ။ က်ေနာ္ကလည္း ၿခံစည္းရုိးမကာ ရမယ့္ ေနရာကို ေရြးေတာင္းတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေတာင္ယာ ခုတ္တယ္ဆုိတာက ေပါငး္ၿပီးခုတ္ရတာ။ ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ေရြးခုတ္လုိ႔ေတာ့ ရႏုိင္တဲ့ သက္တမး္ရင့္တဲ့ ေတာေတြရွိေပမယ့္ အမ်ားနဲ႔ခုတ္ရင္ ကုိယ့္ေတာ င္ယာ ကုိယ္မသြားႏုိင္ရင္ေတာင္မွ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္သူ က ရွိသားမဟုတ္လား။ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ ေနရာေရြးူေပးတာက လူတကာ ေတာင္ယာရဲ့ အလယ္မွာ ။ အဲဒိေတာ့ ဇိမ္နဲ႔ႏွပ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ သူမ်ားေတြ ၿခံစညး္ရုိးကာရင္ ကုိယ္က အလုိလုိ လုံၿခံဳၿပီး ျဖစ္ေနတာ မုိ႔လား။

ေတာင္ယာစခုတ္ေတာ့ စေတြ႔တဲ့ ျပႆနာက ဓားမ ။ ဓားမကလည္း ေကာင္းမွ မဟုတ္လား။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္ ေတာင္ယာခုတ္တဲ့ သက္တမ္းမွာ က်ေနာ္၀ယ္သမွ် ဓားမေတြက ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ခ်ည္းဘဲ။ ရြာသားေတြကေတာင္ ခ်ီးက်ဴးတယ္။ မလုပ္တတ္ဘူး မလုပ္တတ္ဘူးနဲ႔ ၀ယ္တာကေတာ့ သူတုိ႔ထက္ သာတယ္ေပ့ါ။ အမွန္က ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ ရမ္းသမ္း မွန္းသမ္း ၀ယ္တာေတြခ်ည္းဘဲ၊ ဓားမအသစ္ စရေတာ့ ဓား က်င့္ရတယ္။ ဓားက်င့္တယ္ဆုိတာက ရရခ်င္း ေသြး.. ျပီးရင္ ခုတ္ စမ္း ၾကည့္ (စမ္းခုတ္ရတာကို ဆုိလုိတာပါ)။ ျပန္ေသြး ။ ျပန္ခုတ္။ ေနာက္ဆုံး ညအိပ္ရင္ ငွက္ေပ်ာပင္ တပင္မွာ ခုတ္ထား…. စသျဖင့္ေပါ့။

အဲဒါနဲ႔ ေတာင္ယာခုတ္တဲ့ရာသီေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ရတဲ့ ေတာင္ယာခုတ္ကြက္က ၃ပုံး၀င္ (မ်ဳိးတတင္းခြဲ) ေတာင္ယာပါ။ ကုိယ္လည္း မာနနဲ႔ ခုတ္တယ္ဆုိေပမယ့္ စြန္႔စားမႈကို အဲသေလာက္ မလုပ္ရဲဘူး။ ေတာင္ယာခုတ္တယ္ဆုိတာက စကတည္းကေန ၿပီးတဲ့ စပါးသိမ္းတဲ့အခ်ိန္အထိ ပင္ပန္းတဲ့လုပ္ငန္းဆုိေတာ့..။ စခုတ္တယ္ ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္နဲ႔ အတူေန ရဲေဘာ္ေတြ.. က်ေနာ့္ရဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ား.. လာၿပီး၀ိုင္းခုတ္ေတာ့ ၂ ရက္ ေလာက္နဲ႔ ၿပီးသြားတယ္။

က်ေနာ္တေယာက္တည္း ခုတ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ေတာင္ ၿပီးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေတာင္ယာခုတ္တယ္ဆုိတာ ဘ၀ေပးအသိ ရွိဘုိ႔လုိတယ္။ သဘာ၀ရဲ့ လွ်ဴိ႔၀ွက္မႈကို ရွာရတာ။ တပင္ခ်င္းလည္း ခုတ္လုိ႔မရဘူး။ သစ္ပင္ေတြ၊ ၀ါးရုံေတြဆုိတာ ေရာယွက္ေနတာက ေအာက္ေျခမွာေရာ၊ အပင္ဖ်ားမွာေရာပါ။ လုိအပ္ရင္ သစ္ပင္တက္ၿပီး သစ္ကုိင္းေတြကို ဖဲ့ရတယ္။ အဲဒီလုိ မဖဲ့တတ္လုိ႔ ေဂဟေဗဒရဲ့ လက္စားေခ်မႈေအာက္မွာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ရသူေတြ အမ်ားၾကီး။ ဥပမာ… ၀ါးရုံတရုံေတြ႔ရင္ ဘယ္လုိခုတ္မလဲဆုိတာ စစဥ္းစားရတယ္။ သူ႔ရဲ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းမႈက ဘယ္ဘက္ကုိလဲ။ ကိုယ္ခုတ္ရင္ ကိုယ့္ကို ျပန္ထုိးမလား။ ဒါေတြကိုတြက္ရတယ္။ ေနာက္အရာေပးၿပီးခုတ္မွာလား။ အဲဒီလုိ ခုတ္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္သစ္ပင္က အဲဒီသစ္ပင္ ၀ါးရုံေတြ က်ဳိးက်ေအာင္ ဖိခ်ႏုိင္မလဲ။ ကုိယ္မွန္းတဲ့ဘက္လဲမလား..။ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္အႏၱရာယ္ ရွိႏုိင္တဲ့ ဘက္လဲမလား။ စတာေတြ အားလုံးကို မွန္းၿပီးခုတ္ရတာပါ။ အနည္းဆုံး ၀ါးစိမ္း ကြဲၿပီး ရင္ဘတ္ေျပးစုိက္တာဘဲျဖစ္ျဖစ္..။ မ်က္ႏွာကို ရုိက္တာဘဲျဖစ္ျဖစ္..။ ေသခ်ာတာက ကုိယ္ဒဏ္ရာရၿပီ။

ထားပါေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ေတာင္ယာခုတ္တာက ၿပီးသြားတယ္။ သူကလည္း ဟုတ္မွဟုတ္ပါ့မလား။ မယုံတ၀က္.. ယုံတ၀က္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေတြ႔တုိင္း အၿမဲၾကည့္တယ္။ တဆင့္ေတာ့ ေအာင္မွတ္ေပးပုံရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ေတာင္ယာမီးရႈိ႔ ကြ်န္းေခြ( မီးမေလာင္ဘဲ က်န္ခဲ့တဲ့ သစ္ပင္ ၀ါးပင္ေတြကို ျပန္ပုံမီးရႈိ႔ရတာပါ)။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုေမာင္ေမာင္ညြန္႔ သီခ်င္းကလည္း လာၿပီေပါ့။ အေနာက္ေတာင္ဆီက…ရြာမယ္ဟန္ျပင္ ဆုိတဲ့အတုိင္း။ ကြ်န္းေခြၿပီးရင္ စပါးစူးထုိးရတယ္။ စူးထုိးတယ္ဆုိတာက ကိုယ့္ေတာင္ယာမွာ တခ်ဳိ႔ ေ၇တုိသီးႏွံေတြ(ေျပာင္းဖူးတုိ႔ဘာတုိ႔) စုိက္ၿပီးရင္စပါးစုိက္ရတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေတာင္ယာထဲမွာ ကုိယ္တခါတေလသြားေနဖုိ႔ ေတာင္ယာတဲကလည္း အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီ။ နံေဘးမွာ မုန္ညင္းခါး၊ ငရုတ္၊ ေရႊဖရုံ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ေသးေသးေလးထြက္တဲ့အပင္၊ ေနာက္ ပင္စိမ္း၊ ဂ်ဴးျမစ္ နည္းနည္းက ပ်ဳိးၿပီး သား။ ဆူးထုိးတယ္ဆုိတာက ႏွစ္ေယာက္ လုိတယ္။ တေယာက္က ၀ါးခပ္ရင့္ရင့္ ကို ေျမၾကီးထုိးစုိက္ႏုိင္တဲ့ ပုံစံသြင္းထားတဲ့ ၀ါးလုံးအရွည္ ဒါမွမဟုတ္ သံတူးရြင္း ပုံစံမ်ဳိး သံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ကရိယာကို ၀ါးတံမွာ စြပ္ၿပီး ေတာင္ေၾကာတေလွ်ာ္က အလ်ားလုိက္ တဆတ္ဆတ္နဲ႔ထုိးေပးသြားရတာ။ ေနာက္က်န္တဲ့ တေယာက္က ေနာက္လြယ္ပလုိင္း အေသးထဲမွ ာမ်ဳိးေစ့ထည့္ထားၿပီး အေရွ့ကလူ ထုိးသြားတဲ့က်င္းေလးေတြထဲ အမွီလုိက္ထည့္ရတာ။ ႏွစ္ဦးစလုံးက လက္မွန္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ထုိးတဲ့သူက အကြာအေ၀း ညီေအာင္ထုိးဖုိ႔လုိအပ္ၿပီး ထည့္တဲ့သူကလည္း တက်င္းကို ေလးငါးရွစ္ေစ့ေလာက္ဘဲ ၀င္ေအာင္ထည့္ရတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဖြားေလးက လိပ္သုိသြားေနတယ္။ သူ႔အေဖနဲ႔ သူ႔အေမ လာၿပီး၀ုိင္းလုပ္ေပးတယ္။ ေနာက္ရြာသားေတြ..။ ႏွမ္းေတြလည္း ၾကဲေပါ့…။ အဲဒီလုိနဲ႔ စပါးပင္ေတြ စအေညွာင့္ထြက္လာေတာ့ သူျပန္ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္လည္း သြားေတြ႔ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က ခပ္နည္းနည္းပါ။ မနက္ဆုိ စာသင္။ ေက်ာင္းဆင္းရင္ ေတာင္ယာကို ေပါင္းလုိက္ (နာမည္ကေတာ့ အပ်က္ခံလုိ႔မရဘူးမဟုတ္လား။ )အဲဒါနဲ႔ ေတာင္ယာတခင္း အတြက္ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ ၀တၱရားေတြ အားလုံးကုန္ၿပီး စပါးေတြ ဘာေတြ သိမး္ၿပီးသြားေတာ့ က်ေနာ့္ေတာင္ယာက ရြာသားေတြ မွန္းတာတာထက္ ပုိရတယ္။

အဲဒီက်မွ အဖြားေလးဆီက စကားၾကားရတယ္။ `မဆုိးပါဘူးေလ။ ၿမိဳ့သားတေယာက္က ဒီေလာက္ လုပ္ႏုိင္မယ္မွ မထင္တာ´ ဆုိတာမ်ဳိး။

တေခါက္ၾကဳံေသးတယ္။ ေတာင္ယာခင္းမွာ ျငဳတ္ (ကုလားေအာ္)လုိ႔ ေခၚတဲ့ ေသးေသးမ်ဳိးေလးေတြ ကို စုိက္ၾကတယ္။ ေတာင္ယာလုပ္ငန္းကိစၥၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီ ျငဳတ္ ေသးေသးေလးေတြကို ခူးရတယ္။ ၿပီးရင္ ေနေျခာက္လွန္း … ။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ၀ယ္တဲ့အမ်ဳိး။ ဒါေပမယ့္ အညွာမပါရဘူး။ တပိႆာကို ဗမာေငြ ၇၀၀ က်ပ္ေလာက္ ပ်မ္းမွ် ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စခူးကတည္းက အမွည့္ေတြကို အညႇာမပါေအာင္ခူးၿပီး ေနလွန္းရတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ထုိင္းဘက္မွာ ေပါက္ေစ်း ကုိက ေတာ္ေတာ္ၾကီးမ်ားေနပါၿပီ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေရာင္းဖုိ႔မဟုတ္ဘူး ။ ျငဳတ္သီးလည္း ၾကိဳက္တယ္။ ေနာက္ ေတာင္ယာခင္းထဲမွာ အားလုံးစုံေစ့ေအာင္ စုိက္ထားတာပါ။

အဖြားေလး ကေတာ့ သြားလုိက္ျပန္လုိက္ပဲ။ လိပ္သုိကုိ။ သူ႔ဆရာေတာ္လည္း ျပန္ေရာက္မယ့္ အခ်ိန္က နီးေနၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ သူျပန္လာတာေတာ့ ေျပာတယ္။ ` ျငဳတ္သီး အေျခာက္ တပိႆာေလာက္ ျပန္သယ္သြားခ်င္တယ္´ သူဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ကမၻာက မီးေလာင္ေနၿပီ။ အမွန္က သူ႔အေမအိမ္မွာ ေတာင္းလည္း ရတာပဲေလ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ က်ေနာ့္ကိုမွ လာေတာင္းတာလဲေပါ့။ အေတြးေတြက ပြက္လုိ႔။ ဒါနဲ႔ အဖြားေလး မင္းလုိခ်င္တဲ့ ျငဳတ္တပိႆာ အညွာ မပါပဲ ရေစရမယ္ ဆုိလုိ႔ေျပာၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ေတာင္ယာတဲက လွမး္ထားတဲ့ ျငဳတ္ေျခာက္ေတြေပးလုိက္တာ။ သူ႔အေမဆုိတာ ဆူလုိက္တာ လြန္ပါေလေရာ။ အဲဒါက ေဆးမွဴးကို စေနတာ ဆုိၿပီး …၊

ဆက္ရန္

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 7:44 AM  
2 Comments:
  • At November 16, 2007 at 9:11 PM, Blogger Ko Paw said…

    ေၾသာ္....တကယ္ဘဲ အခ်စ္ႀကီးၿပီး ဇြဲေကာင္းတဲ့သူပါလားဗ်ဳိ႕။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ေက်ာင္းေတြပိတ္ထားတုန္း ရြာျပန္ေနစဥ္က ပုိက္ဆံလုိခ်င္လုိ႔ ညီမ၀မ္းကြဲတေယာက္နဲ႔အတူ စပါးရိတ္ လုိက္ဘူးသဗ်ဳိ႕။ က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာက စပါးရိတ္ရင္ ႐ုိးျပတ္တုိတုိဘဲခ်န္ၿပီး စပါးတပင္လုံးရိတ္ရတာ။ သူမ်ားေတြေတာ့ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ ခါးကုန္းၿပီး ရိတ္ၾကသေပါ႔ဗ်ာ။ အီေဖကိုယ္ကေတာ့ စကတည္းက ယဥ္သကုိ။ ငုတ္တုတ္ထုိင္ ရိတ္သဗ်။ ေ၀လီေ၀လင္းက ရိတ္လုိက္တာ ၈ နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ့ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူးဗ်ဳိ႕။ အေၾကာင္းသိတဲ့ ႏွမ၀မ္းကြဲက နင္ဆက္မရိတ္ခ်င္ မရိတ္နဲ႔ေတာ့။ ကန္သင္းေပၚမွာ သြားနားေခ်လည္း ေျပာလုိက္ေရာ တခါတည္း ဟန္ေတာင္မေဆာင္ႏုိင္ဘဲ ကန္သင္းေပၚမွာ ေျပးေခြေတာ့တာဘဲဗ်ဳိ႕။ အဲ...အခ်ိန္တန္ေတာ့ လုပ္ခ ေလးေတာ့ ရလုိက္ေသးသဗ်။
    ကဖုိးေဇကိုေတာ့ ေၾသာခ်ပါသဗ်ဳိ႕။

     
  • At November 17, 2007 at 10:42 AM, Blogger ျမင့္ေဇ said…

    အဲသလုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္ ကလည္း အားေကာင္းေမာင္းသန္ ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ငားေလးကိုး။ အခ်စ္စိတ္ကမႊန္ထူေနတာကိုး။ ဒီဘ၀ေတာ့ ဒီေဒသမွာ ေခါင္းခ်ေတာ့မယ္ စိတ္ကူးခဲ့တာ။ အခုေတာ့လည္း အင္တာနက္ ကမၻာထဲ ေရာက္ေနျပန္ေရာ။ အံ့ၾသဘုိ႔ေတာ့ အေကာင္းသားဗ်။ လူ႔ဘ၀က

     
Post a Comment
<< Home
 
က်ေနာ့္အေၾကာင္း

Name: ျမင့္ေဇ
Home:
About Me: လူပ်ဳိမသုိးတသုိး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မၾကာခင္ ဒန္တန္တန္ေတာ့မည္။ ေငြေရာင္ပိတ္ကားတြင္ ဆက္လက္ေစာင့္ေမွ်ာ္ပါ။
See my complete profile
ယခုလ မာတိကာ
ယခင္လ မာတိကာ အေဟာင္းမ်ား
အလည္သြားျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့မ်ား
Powered by

Free Blogger Templates

BLOGGER

© Template by Isnaini Dot Com