Ko Poe Zay

(orginal end)-->
 
ကဗ်ာ စာမ်က္ႏွာ
သတင္း စာမ်က္ႏွာ
စကားစျမည္

ျမန္မာ စာအုပ္မ်ား
၀တၴဳတို၊ ၀တၴဳရွည္၊ ကဗ်ာ၊ မွတ္သား ဖြယ္ အေထြေထြ စာအုပ္မ်ား အပါအ၀င္ ျမန္မာ အီးဘုတ္ (E-book) စာအုပ္ေပါင္း ၅၀၀ ေက်ာ္အား အခမဲ့ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
Other things
test
ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္လြမ္းအတိတ္မ်ား
Thursday, June 14, 2007

ေတာင္က်ေခ်ာင္းႏွင့္ ေရသတၱ၀ါမ်ား

ေခ်ာင္းေရသည္ တိတ္ဆိတ္မႈႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔အားေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီ။ မည္သူမွ် အခါမလင့္ၾက။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနထုိင္ရာေဒသသည္ မိမိ၏ စိတ္ဆႏၵတြင္တည္ရွိေသာ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကုိ လြယ္လင့္တကူ ရရွိႏုိင္သည္မဟုတ္။ အခြင့္အခါႀကံဳမွသာ ေတြ႕ျမင္ ထိေတြ႔ခြင့္ရသည္ မဟုတ္ေလာ။ ထုိ႔အတြက္ ဤမနက္ခင္းတြင္ ယမန္ေန႔ညတုန္းက မည္မွ်ပင္ ေခါင္ေသာက္မ်ားသည္ျဖစ္ေစ၊ အိပ္ေရးပ်က္ သည္ျဖစ္ေစ၊ မည္သူမွ် ေနာက္က်မခံၾက။ အိပ္ေရးပ်က္ေနသည့္၊ အမူးလြန္ေနသည့္ မ်က္လံုးနီရဲရဲမ်ားျဖင့္၊ အိမ္မွ ဘုစုခ႐ုမ်ား၊ ခ်စ္လွစြာေသာဇနီးမ်ား၊ ေတာလုိက္ရာတြင္အသံုးက်သည့္ သတၱ၀ါမ်ား (အထူးသျဖင့္ ေခြးမ်ား) ကို တစုတစည္းတည္း ေပါင္းစုေခၚေဆာင္ကာ သံုးႏွစ္ၾကာမွ် ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရသည့္ စားက်က္ဆီသုိ႔ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကသည္။ ႏွင္းအႂကြင္းအက်န္အခ်ဳိ႕၏ ဖြဲ႕တည္မႈေၾကာင့္ ေတာင္ယာဖုန္းဆုိးမ်ားေပၚတြင္ ေရစက္မ်ားထိကပ္ ေနေသာ ျမက္႐ိုင္းပင္မ်ားကုိ တရွဲရွဲတုိး၍ မပြင့္တပြင့္ အ႐ုဏ္ေအာက္၌ က်ေနာ္ အပါအ၀င္ ရြာသူ ရြာသားတပ္ေပါင္းစုႀကီး၏ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ အသံမ်ားေၾကာင့္ ေခ်ာင္း၊ ေတာေတာင္တုိ႔သည္ ထိတ္လန္႔တၾကား လန္႔ႏုိးထလာခ့ဲသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ ဟုန္းထုရန္ လာခဲ့ၾကေလၿပီ။

ဤအခြင့္အေရးသည္ လြယ္ကူလွသည္ေတာ့မဟုတ္။ အခ်ိန္ကာလမ်ားကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရသည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္မကေသာ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းမႈမ်ားကုိ ေန႔ေရာညပါ က်င္းပခ့ဲရသည္။ ေျချမန္တပ္သား မ်ားကုိ နီးစပ္ရာရြာမ်ားဆီသုိ႔ ေစလႊတ္ရသည္။ အသိေပးရန္ရွိသည့္ အနီး၀န္းက်င္ရြာမ်ားအား ဤဟုန္းထုပြဲတြင္ ပူးေပါင္းပါ၀င္မည္ေလာဆုိသည္ကုိ ေဆြးေႏြးရသည္။ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ မည္ဆုိပါက မည္သည့္ေန႔ရက္ဆုိသည္ကုိ ညႇိၾကရသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ လုပ္ငန္းဆုိင္ရာမ်ားကုိ ေသခ်ာေစရန္ စီမံေဆာင္ရြက္မႈမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးခဲ့ရသည္။

ထုိသုိ႔ေသာလုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေနဆဲကာလအတြင္း က်ေနာ့္ထံ ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေကာ္မတီမွ ေစလႊတ္လုိက္ သည့္ ဆက္သားတဦး ေရာက္ရွိလာသည္။ သူ႔တြင္ အလုပ္ခန္႔အပ္စာ တေစာင္ ပါလာသည္။ က်ေနာ္ ဟုန္းေကာ္မတီျဖစ္သည့္စာ။ ဟုန္းဆုိသည့္စကားလံုးမွာ က်ေနာ္ႏွင့္မရင္းႏွီးသည့္ အသံုးအႏံႈး။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္မွလြဲ၍ က်န္ေသာ ေက်းရြာသူရြာသားမ်ားက ရင္းႏွီးၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ္က ေဒသခံမဟုတ္။ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ေရးသမားတျဖစ္လည္း ေက်ာင္းဆရာ တဦး သုိ႔တည္းမဟုတ္ အပစ္ရပ္နယ္ေျမတခု၏ ၿမိဳ႕နယ္ႏွင့္သက္ဆုိင္သည့္ တရားေရးဌာနမွ။

က်ေနာ္ရပ္တည္ေနရသည့္ေဒသသည္ ေရထြက္ပစၥည္းမ်ား အေရာက္အေပါက္နည္းသည္။ သုိ႔အတြက္ ေရထြက္သတၱ၀ါအေျခာက္အျခမ္းမ်ားသည္ပင္ ေဒသခံတုိ႔၏အလုိဆႏၵကုိ မျဖည့္တင္းႏုိင္။ ထုိအလိုဆႏၵအား ေျဖေဖ်ာက္ႏုိင္ရန္ ဟုန္းဆုိသည့္အရာကုိ အားကုိးအားထားျပဳရသည္။ ဟုန္းဆုိသည္က ေရတြင္မွီတင္းေနထုိင္ေသာ ေရသတၱ၀ါမ်ားကုိ မူးမုိက္ေစသည့္ အေစးခပ္ပ်စ္ပ်စ္ မ်ားထြက္သည့္ ႏြယ္ဆန္ဆန္အျမစ္မ်ား။ ထုိအျမစ္မ်ားကုိ အသံုးျပဳ၍ သူတုိ႔၏ ေဒသအတြင္းရွိ ေခ်ာင္းမ်ားတြင္ မွီတင္းေနထိုင္သည့္ ငါးမ်ားကုိ ရွာေဖြစားသုံးၾကရသည္။ သူတိ႔ုအနာဂတ္ျဖစ္ေသာ ဆန္စပါးမ်ားရရွိေရးအတြက္ ေတာင္ယာဆူးထုိးေသာအခါ ေရသတၱ၀ါမ်ား၏အရသာသည္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္လာသည္။ အေၾကာင္းမူ သူတို႔၏ဘ၀တူမ်ားက လာေရာက္၍ သူတို႔အားကူညီေသာအခါ ေကၽြးေမြးရန္အလုိ႔ငွာျဖစ္သည္။

ဤေနရာတြင္ တခုေျပာရန္ရွိသည္မွာ ဟုန္းေကာ္မတီ၀င္မ်ားသည္ အျခားေသာ ရြာသူရြာသားမ်ားထက္ အခြင့္သာမႈတခု ရွိသည္။ ေကာ္မတီ၀င္တုိင္းသည္ ရြာသူရြာသားမ်ားအား သတ္မွတ္ ထားေသာ ဟုန္းျမစ္အေရအတြက္ကုိ ေပးေဆာင္ရန္မလိုပါေခ်။ သို႔အတြက္ က်ေနာ့္ကုိ ဟုန္း ေကာ္မတီအဖြဲ႕၀င္ခန္႔သည္မွာ အားနာသည္ကတေၾကာင္း၊ ဟုန္းျမစ္အား မည္သုိ႔ရွာရမည္ကုိ မသိသည္ကတေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ လိုအပ္လွ်င္ကား လက္လီ၀ယ္၍ရသည့္ ဟုန္းျမစ္ရွာသူမ်ားရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္၀ယ္လွ်င္ မည္သူမွ်ေရာင္းမည္မဟုတ္သည့္အျပင္ အလကား ေပးရမည္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဟုန္းေကာ္မတီ၀င္အျဖစ္ နားေအးပါးေအး ခန္႔လုိက္ဟန္ရွိသည္။

က်ေနာ္တုိ႔ ဟုန္းထုရန္သတ္မွတ္ထားေသာေနရာ ေရာက္ေသာအခ်ိန္တြင္ ေနျခည္သည္ အေရွ႕ ဘက္အ႐ုဏ္ဦးမွ ေပၚလာ၍ ေခ်ာင္းအတြင္းသုိ႔ မေရာက္တေရာက္အခ်ိန္သာျဖစ္သည္။ ဟုန္းေကာ္မတီ၀င္တဦး၏တာ၀န္ကုိ ေတြးၾကည့္ပါက စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ မတတ္သာ။ တာ၀န္သည္ တာ၀န္သာျဖစ္သည္။ အလုပ္သည္ အလုပ္သာျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က တာ၀န္ယူ ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထုိ႔အတြက္ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပးသည္။ ရဲေဘာ္ …. ဆက္လုပ္ဟူ၍။

စစျခင္း က်ေနာ္တုိ႔ အပ္ခ်ည္တလံုးျဖင့္ ႀကိဳးတားရသည္။ ထုိေနရာသည္ ဟုန္းျမစ္မ်ားအား စတင္ထုရန္၊ ဟုန္းအျမစ္မွ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္အေစးမ်ားအား စတင္၍ ေရစီးထဲတြင္ ေမ်ာရမည့္ေနရာ ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ မိသားစုတစုခ်င္းသည္ က်ေနာ္တု႔ိ ဟုန္းေကာ္မတီအေျခစုိက္ေသာေနရာသုိ႔ မိမိတုိ႔ မိသားစုတြင္ပါလာသည့္ ဟုန္းျမစ္မ်ားကုိ သယ္ပုိး၍ေရာက္ရွိလာသည္။ ထုိအခါ ေကာ္မတီက ခ်ိန္ခြင္တလက္ျဖင့္ ခ်ိန္တြယ္ေပးရသည္။ ဟုန္းျမစ္တူးရာတြင္ သတ္မွတ္ခ်က္ရွိသည္။ လူႀကီး ငါးပိႆာ၊ ကေလး သံုးပိႆာ စသျဖင့္။ သုိ႔ေသာ္ နားလည္မႈသည္ ေနရာတုိင္းတြင္ ထြန္းကားသည္။ ဟုန္းျပည့္ခ်င္း မျပည့္ျခင္းသည္ ေဆြမ်ဳိးညာတိစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ မကင္းမကြာ။ ေသြးရင္း သားရင္းစိတ္ရွိၾကသည္။ ၿပံဳးၾက၊ ရယ္ေမာၾကသည္။ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ် အေလးခ်ိန္မျပည့္ဟုဆိုၿပီး ဟုန္းပြဲမွ မထြက္ခြာသြားေစရ။ ဘ၀ဒဏ္ေၾကာင့္ မေပ်ာ္ရႊင္ ႏုိင္ေသာ ေဒသအတြက္ ဤကဲ့သိ႔ု ရြာလံုးကၽြတ္စု၍ ငါးဖမ္းရျခင္းသည္ပင္ ပင္ပန္းေသာ္ျငား ပြဲေတာ္တခုပင္ မဟုတ္ပါလား။ (ဆက္ရန္)

Labels:

posted by ျမင့္ေဇ @ 12:40 AM  
0 Comments:
Post a Comment
<< Home
 
က်ေနာ့္အေၾကာင္း

Name: ျမင့္ေဇ
Home:
About Me: လူပ်ဳိမသုိးတသုိး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မၾကာခင္ ဒန္တန္တန္ေတာ့မည္။ ေငြေရာင္ပိတ္ကားတြင္ ဆက္လက္ေစာင့္ေမွ်ာ္ပါ။
See my complete profile
ယခုလ မာတိကာ
ယခင္လ မာတိကာ အေဟာင္းမ်ား
အလည္သြားျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့မ်ား
Powered by

Free Blogger Templates

BLOGGER

© Template by Isnaini Dot Com